อาจเป็นเพราะไม่ได้เปิดมานานจนสนิมจับแน่น จิ่งอวี่ชวนเสียบกุญแจเข้าไปแล้วบิดไม่ออก แถมยังดึงไม่ออกอีกต่างหาก!
จิ่งอวี่ชวนยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน เซี่ยงเถียนเสนออย่างจริงใจว่า “ไม่งั้นเราเปลี่ยนกุญแจกันไหม?”
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้า กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเก็บท่อนไม้หนา ๆ มาเตรียมทุบแม่กุญแจ
“อย่า ๆ ๆ!” ป้าหานตกใจจนรีบโบกมือ “พ่อหนุ่ม พวกเธอสองคนนี่ใจร้อนเกินไปแล้ว!”
จิ่งอวี่ชวนยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมป้าคนนี้ยังไม่กลับไปอีก
“มีอะไรหรือครับ ป้า?”
“พวกเรายังไม่ได้รับแจ้งจากสำนักงานเขตชุมชนเลยนะ อยู่ ๆ เธอก็มาบอกว่าบ้านหลังนี้แบ่งให้แล้วอย่างนั้นหรือ!”
“นั่นสิ! แล้วทำไมมาถึงก็จะทุบกุญแจเลยล่ะ!” จ้าวหรูที่กำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้ากับป้าหานเดินเข้ามาสมทบ
จิ่งอวี่ชวนเองก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้!
พอเรื่องจัดสรรบ้านเรียบร้อย เขาก็รีบร้อนมารับกุญแจทันที จนลืมไปแจ้งที่สำนักงานเขตชุมชน!
เซี่ยงเถียนเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของจิ่งอวี่ชวนก็เกือบหลุดหัวเราะ “พี่คะ ป้าคะ ตอนนี้เราไปสำนักงานเขตชุมชนกันก่อนเถอะค่ะ”
“อ้อ งั้นตอนนี้เราไปกันเลย” จิ่งอวี่ชวนลองดึงกุญแจอีกครั้ง แต่ก็ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
จิ่งอวี่ชวนยอมแพ้ “ไปกันเถอะ เถียนเถียน”
“ได้ค่ะ”
ป้าหานมองทั้งสองคนเดินออกไป ก่อนหันไปพูดกับจ้าวหรูที่อยู่ข้าง ๆ “บ้านหลังนี้แบ่งให้คนอื่นจริง ๆ แล้วสินะ!”
“ได้ครึกครื้นแน่!” จ้าวหรูเบ้ปาก “ตาเฒ่าหลัวพูดอยู่ทุกวันว่าพอลูกชายแต่งงานก็จะย้ายเข้ามา ไม่รู้ว่าไปเอาหน้าหนาขนาดนั้นมาจากไหน”