พอลงมาชั้นล่าง ก็เรียกคนที่อยากรู้อยากเห็นมามุงดูได้กลุ่มใหญ่!
เพื่อนบ้านพวกนั้นไม่กล้าพูดจาส่งเดช เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา พวกเขาจึงไม่กล้าหาเรื่อง
แค่สงสัยใคร่รู้เท่านั้น โดยเฉพาะพวกเด็ก ๆ ต่อให้ผ่านไปหลายชั่วโมง ความอยากรู้อยากเห็นและความชื่นชอบที่มีต่อรถจี๊ปก็ยังไม่ลดลงเลย!
จิ่งอวี่ชวนขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ แล้วยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่างรถ “พรุ่งนี้เลิกงานแล้วผมจะมารับคุณ” จากนั้นก็หันไปบอกเซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวา “พ่อแม่รีบขึ้นไปเถอะครับ!”
เซี่ยงเถียนชะงักไป ก่อนพยักหน้า “ได้!” แล้วโบกมือให้คนที่นั่งอยู่เบาะหลัง “พ่อแม่ ลาก่อนนะ!”
สวี่ชิงอวี้ยิ้มดีใจจนมือที่โบกแทบจะเห็นเป็นเงาพร่า “ลาก่อน! ลาก่อน!”
ระหว่างที่เพื่อนบ้านมัวแต่สนใจรถจี๊ป ทั้งสามก็แอบย่องขึ้นตึกไปเงียบ ๆ
พอเข้าบ้าน หยางหวยฮวาถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก!
“ทะเบียนสมรสล่ะ? เอามาให้แม่ดูหน่อย!”
“จิ่งอวี่ชวนเอาไปแล้วค่ะ เขาบอกว่าพรุ่งนี้เอาทะเบียนสมรสไปก็แบ่งบ้านให้ได้เลย!”
“เร็วขนาดนั้นเชียว!” หยางหวยฮวานึกว่าต้องไปอยู่กับพ่อแม่สามีก่อนเสียอีก! นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “แล้วจิ่งโจวล่ะ?”
“ทำไมเหรอคะ?” เซี่ยงเถียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เขาอยากอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”
หยางหวยฮวาพยักหน้า “แล้วบ้านที่แบ่งให้อยู่ตรงไหนล่ะ?”
“พรุ่งนี้เย็นค่อยไปดูบ้านค่ะ ตอนนี้หนูก็ยังไม่รู้เหมือนกัน!”
ตอนกลางคืน พวกเธออุ่นกับข้าวที่เหลือจากมื้อเที่ยง แล้วหยางหวยฮวาก็ผัดผักเพิ่มอีกจาน
หยางหวยฮวาเอามือกุมหัวใจตอนเปิดตู้กับข้าว แต่ของในตู้ไม่ได้ลดลง กลับมีมากขึ้นเสียอีก ไม่รู้ว่าควรโล่งอกหรือกังวลใจดี!