บ้านของเก๋อเสี่ยวลี่เป็นเรือนอิฐมุงกระเบื้องที่เรียงต่อกันเป็นแถว ลานบ้านล้อมไว้กว้างขวาง มีแปลงผักส่วนตัวที่พรวนดินเตรียมไว้แล้ว ตรงมุมแปลงยังสร้างเล้าไก่ไว้ด้วย มูลไก่ที่ตกอยู่ข้าง ๆ ตากแห้งเตรียมไว้ทำปุ๋ยหมัก จึงไม่มีกลิ่นเหม็นอะไร
ในลานบ้านมีคนยืนอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นคนในหมู่บ้านที่สนิทสนมกันกับครอบครัว และญาติพี่น้องของบ้านนี้
พอจักรยานห้าคันจอดลงหน้าประตู ลานบ้านก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก
“แม่เสี่ยวลี่ คนมารับเสี่ยวลี่แล้ว”
ป้าคนหนึ่งในลานบ้านตะโกนบอกคนในบ้าน
เซี่ยงอ้ายตั่งเป็นคนแรกที่เดินเข้าไป ไม่มีด่านขวางทางอะไร เก๋อซ่วนจู้ พ่อของเก๋อเสี่ยวลี่ คาบกล้องยาสูบแล้วรีบวิ่งออกมา
เห็นได้ชัดว่าเขาดีใจ ใบหน้าคล้ำแดดเต็มไปด้วยริ้วรอย พอยิ้มก็เห็นว่าฟันหายไปหลายซี่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของเขาลดความสุขลงเลย “อ้ายตั่ง เข้ามาเร็ว”
เสี่ยวเลี่ยงกับฝานจื่อรับหน้าที่แจกขนม ผู้ใหญ่หญิงในลานบ้านต่างแทบอดใจไม่ไหว อยากถามพวกเขาตรง ๆ ว่ามีแฟนหรือยัง จะให้ช่วยหาสาวในหมู่บ้านพวกเธอให้สักคนไหม
โชคดีที่เฉินเฟิ่งจือ แม่ของเก๋อเสี่ยวลี่ เดินออกมาพอดี “เข้ามาดื่มน้ำพักกันก่อนนะ เสี่ยวลี่ใกล้ออกมาแล้ว”
“แม่ นี่เป็นของที่เถียนเถียนเตรียมให้เสี่ยวลี่ รบกวนแม่เอาไปให้เธอหน่อยนะครับ” เซี่ยงอ้ายตั่งยื่นห่อผ้าเล็ก ๆ ให้ทันที ข้างในเป็นกระโปรงสีแดงที่เซี่ยงเถียนออกแบบให้
“ได้ พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ”
เซี่ยงอ้ายตั่งเริ่มแจกบุหรี่ทันที จะตระหนี่กับพ่อตาตัวเองไม่ได้หรอก