เซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวากลับบ้านไปก่อน ทั้งสองช่วยวุ่นวายจัดการเรื่องต่าง ๆ มาตลอดสองวันนี้ เลยเหนื่อยกันไม่น้อย
หลังจากไปส่งเซี่ยงฉิงที่โรงเรียนแล้ว เซี่ยงเถียนกับอีกสองคนก็กลับบ้านเช่นกัน
ไม่อยากทำกับข้าว โชคดีที่ยังนึ่งซาลาเปากินได้ พอกินเสร็จก็นอนแผ่บนเตียง เซี่ยงเถียนยืดแขนบิดขี้เกียจ “วันนี้วุ่นวายจนรู้สึกว่าเหนื่อยกว่าตอนฉันแต่งงานเองเสียอีก”
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะ ก่อนพลิกตัวเซี่ยงเถียนให้คว่ำลง “เพียะ~”
เซี่ยงเถียนกุมก้นตัวเอง ถลึงตาใส่เขาอย่างดุจิ๋ว “ทำอะไรน่ะ?”
“ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดีไง” จิ่งอวี่ชวนพูดจาเหลวไหลหน้าตาย มือใหญ่ทาบลงบนแผ่นหลังของเซี่ยงเถียนแล้ว
พอแตะเอวด้านข้าง เซี่ยงเถียนก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางบิดตัวหนี “จั๊กจี้ ฮ่า ๆ~ จั๊กจี้จัง~”
จิ่งอวี่ชวนยิ่งได้ใจ คร่อมทับเซี่ยงเถียนไว้ “นวดให้คลายเส้นเสียก่อน พรุ่งนี้จะได้ไม่ปวด”
เซี่ยงเถียนบิดตัวไปมา หัวเราะหยอกล้อกับจิ่งอวี่ชวนจนกลิ้งเป็นก้อนเดียวกัน สุดท้ายเสื้อผ้าถอดออกไปตอนไหนก็ไม่รู้
แม้แต่ตอนอาบน้ำ จิ่งอวี่ชวนก็ยังถามหน้าตายว่า “เป็นไงบ้าง? ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดีใช่ไหม?”
เสียงฝ่ามือตบลงบนอกจิ่งอวี่ชวนดังแทรกเสียงน้ำ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ
เซี่ยงเถียนโยนผ้าขนหนูที่เช็ดตัวจนแห้งแล้วไปให้เขา สวมเสื้อบุผ้าฝ้าย แล้วเดินเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง
จิ่งอวี่ชวนจัดห้องอาบน้ำจนเรียบร้อยแล้วค่อยกลับเข้าไป เซี่ยงเถียนก็หลับไปแล้ว
ผมของเธอยังเปียกชื้นแนบอยู่บนหมอน จิ่งอวี่ชวนค่อย ๆ ประคองคอเธอขึ้น แล้ววางผ้าขนหนูแห้งบนหมอนเพื่อคลุมส่วนที่เปียกไว้ พอทำเสร็จก็ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นหยิบผ้าขนหนูแห้งอีกผืนมานั่งขัดสมาธิบนเตียง เช็ดผมให้เซี่ยงเถียน