เซี่ยงเถียนลงมาชั้นล่างก็เจอซูเทียนชื่อเข้าให้ ใต้ตาเขาลึกโหล ดูอย่างไรก็เหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน พอเห็นเซี่ยงเถียนก็ไม่ได้ทักก่อน เธอเองก็ไม่สนใจเขา เดินลงบันไดอย่างไม่รีบร้อนแล้วขึ้นจักรยานรวดเดียวจบ
พอกลับถึงบ้าน จิ่งโจวก็โผเข้ากอดเธอเต็มอ้อมแขน “แม่กลับมาแล้ว”
“มื้อเย็นกินอะไรกัน?”
“ไข่ที่พ่อผัดครับ” จิ่งโจวย้ำอีกประโยค “ไข่เค็มยิ่งกว่าไข่เป็ดเค็มอีก”
“ตอนกินไม่เห็นบ่นเลยนี่” จิ่งอวี่ชวนยิ้มเจื่อน ๆ อย่างจนใจ
“ผมกินแทนผักดองต่างหาก” จิ่งโจวตอบอย่างเต็มเหตุผล
เซี่ยงเถียนหลุดหัวเราะพรืด “เอาละ ๆ ดื่มน้ำเยอะ ๆ แล้วเข้านอนนะ”
“ครับ” จิ่งโจวกอดหนังสือภาพสำหรับเด็กกลับห้องอย่างว่าง่าย เขาชินกับการที่หลังสองทุ่ม พื้นที่ทำกิจกรรมของตัวเองจะจำกัดอยู่แค่ในห้องแล้ว ถึงจะไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อฟัง
เซี่ยงเถียนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เอนพิงหัวเตียง งอขา พลางวางแผนเรื่องเสื้อผ้า
พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นแต่เช้า แวะไปร้านตัดเสื้อ เอาผ้ากับแบบไปให้ช่าง
ผ้าลายดอกชิ้นนั้นจะเอามาทำชุดเสื้อกับกระโปรงให้ตัวเอง ยิ่งเป็นลายดอกเล็ก ๆ แบบนี้ แบบยิ่งต้องเรียบ ชายกระโปรงทำให้บานหน่อย ส่วนจุดสีเขียวที่กระจายไม่เป็นระเบียบต้องตัดให้ลงไปถึงช่วงเอว แบบนี้ถึงจะดูเหมือนใบไม้เขียวช่วยขับดอกไม้แดง
ผ้าน่าจะยังเหลือพอทำเสื้ออีกตัว ทำปลายแขนเป็นระบาย คอเสื้อก็จับจีบสักสองสามแถว แล้วใส่คู่กับกระโปรงยาวสีดำยาวถึงข้อเท้า พอดีที่บ้านมีผ้าสีดำอยู่