จิ่งอวี่ชวนเองก็จนปัญญา เขาใช้มือจิ้มเบา ๆ อย่างหงุดหงิด เซี่ยงเถียนเจ็บจนยกขาเตะเขาแทบลอย อยากร้องออกมา แต่ข้าง ๆ มีอีอีนอนหลับสนิท ส่วนห้องข้าง ๆ ก็ไม่รู้ว่าจิ่งโจวหลับหรือยัง… เซี่ยงเถียนจึงเลือกกัดผ้าห่มไว้ แล้วด่าเสียงอู้อี้ว่า “จิ่งอวี่ชวน คุณทำเกินไปแล้ว!”
“เอายาพ่นแบบที่ใช้กับเสี่ยวโจวคราวก่อนมาให้หน่อย ผมจะพ่นให้คุณ”
“อือ” เซี่ยงเถียนขยับตัวอย่างไม่เต็มใจ กางเกงชั้นในยังคาอยู่ตรงต้นขา ท่านี้ชวนให้อับอายเกินไป เธอจึงมุดหน้าเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง แล้วโยนยาพ่นหยุนหนานไป๋เย่าที่หยิบออกมาจากมิติให้เขา
ซี่ ๆ ๆ~
เย็นจัง… เซี่ยงเถียนคิดจะหลบ แต่ก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เสียงพ่นยาเงียบไปแล้ว ทว่าด้านล่างของเธอกลับรู้สึกเปียกชื้น
“คุณพ่นเยอะไปหรือเปล่า” เซี่ยงเถียนยื่นมือออกไปคิดจะแตะดู แต่จิ่งอวี่ชวนคว้าข้อมือเธอไว้ “เอ่อ… คือว่า…”
วูบหนึ่ง… เซี่ยงเถียนรู้สึกได้ทันที จึงดีดตัวพรวดขึ้นมาจากผ้าห่ม
ช่วยด้วย!
ตอนกำลังนอนเปลือยก้นให้สามีตัวเองพ่นยา ประจำเดือนก็ดันมาเสียได้ ถามหน่อยว่าเธอควรลุกขึ้นเดินจากไปอย่างสงบ เพื่อให้ดูสุขุม หรือควรตายคาที่ไปเลยจะดีกว่า?
“ผมไปต้มน้ำให้คุณล้างตัวนะ” จิ่งอวี่ชวนเองก็ดูทำอะไรไม่ถูก เขาลงจากเตียงแล้วรีบวิ่งไปหลังบ้านทันที
ปล่อยให้เธอเสียเลือดตายไปแบบนี้เลยเถอะ!
เซี่ยงเถียนหมดอาลัยตายอยาก อยากนอนลงไปเสีย แต่ตัวก็เปียกชื้นจนไม่สบาย เธอขยับไปมาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ลงจากเตียง หยิบผ้าอนามัยออกมารองไว้ ราวกับยังแก้ไขสถานการณ์ได้ทันก่อนจะสายเกินไป