เซี่ยงเถียนพาจิ่งอวี่ชวนไปคีบตุ๊กตา เล่นบิลเลียด แล้วยังเล่นเกมต่อสู้ด้วย ไม่คิดเลยว่าผลสุดท้ายคนที่แพ้จะเป็นตัวเอง...
มุมปากเธอกระตุก ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ “ฉันไม่ได้เล่นมานานแล้วเหมือนกัน”
จิ่งอวี่ชวนไม่ได้สนใจตัวเกมเท่าไร แต่กลับสนใจเครื่องเล่นเกมมาก เขาลูบคันโยกไปมา ชักอยากจะถอดออกมาดูข้างใน
“พ่อ แม่ ยังไม่ตื่นกันอีกเหรอ?” จิ่งโจวเคาะประตูห้อง เพราะเมื่อคืนเซี่ยงเถียนอาเจียนจนเขาเป็นห่วง เขาจึงนอนไม่ค่อยหลับ อีกทั้งยังแง้มประตูห้องไว้ด้วย ตอนเช้าจิ่งอวี่ชวนเข้าออก เขาเลยได้ยินหมด
แต่ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงแล้ว พ่อกับแม่กลับไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย เขาถึงได้เคาะประตู
“เสี่ยวโจว” เซี่ยงเถียนได้ยินเสียงเคาะประตูจากในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ จึงตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่ง แล้วพาจิ่งอวี่ชวนออกมา
“หิวแล้วเหรอ?” จิ่งอวี่ชวนเปิดประตูถาม
“ไม่หิวครับ แม่เป็นยังไงบ้าง?” จิ่งโจวพยายามมองเข้าไปในห้องผ่านช่องประตู
“แม่ไม่เป็นไรแล้ว” เซี่ยงเถียนดันจิ่งอวี่ชวนเบา ๆ แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากห้อง “ฉันไปทำกับข้าวก่อนนะ”
“พักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปทำเอง” จิ่งอวี่ชวนยังไม่ค่อยวางใจ
จิ่งโจววิ่งตึกตักไปเทน้ำมาให้เซี่ยงเถียนแก้วหนึ่ง “แม่ นั่งพักตรงนี้นะครับ ผมกับพ่อทำเอง”
“ได้ ทำซุปมะเขือเทศใส่ไข่กับแป้งก้อนเล็ก ๆ แล้วกัน” เซี่ยงเถียนพูดพลางนั่งลง จิบไปเพียงอึกเล็ก ๆ ก็เริ่มขย้อนอีกครั้ง
จิ่งอวี่ชวนตกใจจนโยนตะขอเขี่ยเตาในมือทิ้ง แล้วรีบวิ่งเข้ามาหา “อยากอาเจียนอีกแล้วเหรอ? ไม่ต้องฝืนไว้นะ”
เซี่ยงเถียนยกมือปิดปาก วางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะชา “น้ำบ้านเราเป็นอะไรไป ทำไมยังมีกลิ่นคาวอยู่เลย?”