บทที่ 172 เซี่ยงเถียนผู้แสนอ่อนไหว
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนสบตากัน ต่างก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว ยิ่งป้าจ้าวเห็นเข้าแล้วด้วย แวะไปเยี่ยมสักหน่อยก็ไม่เสียหาย
แต่ทั้งคู่ไม่ได้เอาอะไรติดมือมาเลย อย่างน้อยก็น่าจะเอาไข่มาสักฟองสองฟองไหมนะ?
เซี่ยงเถียนดึงแขนจิ่งอวี่ชวน พอหันหลังให้จิ่งโจวก็ยัดไข่หกฟองใส่กระเป๋าเสื้อเขา
เสื้อผ้าหน้าร้อนบางเสียจนกระเป๋าห้อยย้อยลงมาทันที จิ่งอวี่ชวนจึงใช้มือประคองจากด้านนอก “ไปกันเถอะ”
“ต้าใหญ่กับเอ้อร์ยามีน้องชายแล้วเหรอ?” จิ่งโจวถามอย่างสงสัย
“ใช่ เสี่ยวโจวอยากได้น้องชายหรือน้องสาวล่ะ?”
“อยากได้ทั้งน้องชายทั้งน้องสาวเลย ถ้าเป็นน้องชาย ผมจะพาไปเป็นทหารกองทัพที่แปดด้วยกันกับพี่ซานเหอ แล้วไปปราบผีญี่ปุ่น ถ้าเป็นน้องสาว ผมจะซื้อกิ๊บติดผมสวย ๆ ให้เธอ”
เซี่ยงเถียนกระตุกมุมปาก ดีมาก จัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ก่อนจะหันไปถามจิ่งอวี่ชวนอีกคน “คุณอยากได้ลูกสาวหรือลูกชาย?”
จิ่งอวี่ชวนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ว่าเธอจะคลอดสิบคนหรือแปดคน ผมก็อยากได้ทั้งนั้น”
“ฉันถามว่าอยากได้ลูกสาวหรือลูกชาย คุณกลับตอบเรื่องจำนวน นี่เห็นฉันเป็นแม่หมูหรือไง ตั้งสิบคนแปดคน” เซี่ยงเถียนกัดฟันกรอด
จิ่งอวี่ชวนไม่กล้าแหย่ต่อ รีบพูดอย่างจริงจัง “ลูกสาวก็เหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ลูกชายก็เหมือนสายลมในฤดูร้อน สำหรับผมแล้วไม่ต่างกัน”
เซี่ยงเถียนมองจิ่งอวี่ชวนที่พูดอย่างจริงจัง พอได้ยินคำตอบของเขาก็อดยิ้มไม่ได้ “งั้นฉันชอบดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิมากกว่า”