หดคอลงเล็กน้อย เซี่ยงเถียนเปลี่ยนคำพูดอย่างว่าง่าย “ก็...แค่ครั้งเดียว...”
“หึ ๆ~” เสียงหัวเราะครื้นเครงที่สั่นสะเทือนจากอกทำให้เซี่ยงเถียนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวสูงกว่าเดิม นับดูแล้วก็ผ่านมาปีกว่าแล้ว... ที่จริงเธอเองก็... เอ่อ... อยากอยู่เหมือนกัน...
มือโอบแผ่นหลังของจิ่งอวี่ชวนอย่างซื่อตรงกับใจ
ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เซี่ยงเถียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนติ่งหูจะถูกจิ่งอวี่ชวนงับไว้ เสียงเลียคลอไปกับคำกระซิบว่า “จุ๊บ ๆ~”
……
สิบนาทีผ่านไป ขาของเซี่ยงเถียนที่ยกค้างไว้อ่อนแรงลงเล็กน้อย
จู่ ๆ เขาก็เอาหมอนมารองใต้สะโพก “เด็กดี~”
“ครั้งเดียวนะ
สัญญาแล้วนะว่าแค่ครั้งเดียว...” น้ำเสียงของเซี่ยงเถียนเริ่มสับสน ข้อมือทั้งสองข้างถูกมือใหญ่รวบไว้แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงทาบลงมาพร้อมรอยยิ้ม
“วางใจเถอะ แค่ครั้งเดียว”
จิ่งอวี่ชวนเป็นคนรักษาคำพูดจริง ๆ
บอกว่าครั้งเดียว ก็ครั้งเดียว
เพียงแต่ครั้งนี้...
ดูเหมือนจะไม่เหมือนที่เซี่ยงเถียนจินตนาการไว้เท่าไร
เธอรู้สึกเหมือนจิ่งอวี่ชวนกำลังกินลูกชิ้นเนื้อไส้ฉ่ำ
จิ้มแล้วจิ้มอีก ดูดน้ำซุปข้างในจนเกลี้ยงเกลาแล้วยังไม่ยอมพอ
ยังต้องลิ้มลองให้ได้
ไส้ข้างในสุดนั่นด้วย!
จิ่งอวี่ชวนถึงได้หยุดลงอย่างพึงพอใจ
หลังจากถูกจัดการจนสะอาดหมดจด ประโยคสุดท้ายที่เซี่ยงเถียนได้ยินก่อนหลับคือ
“มีแค่ครั้งเดียวจริง ๆ นะ เถียนเถียน”
แม้แต่ในฝัน คำพูดนี้ก็ยังดังก้องอยู่ในหัวของเซี่ยงเถียน