โม่ซีก็เริ่มมึนแล้วเหมือนกัน แต่เป็นอาการมึนแบบตอบสนองช้าไปหน่อย ทว่ายังมีสติอยู่
เธอหยิบตะเกียบคีบไข่ผัดกุยช่ายที่หลินซงอวี่ตักให้ใส่ปาก แล้วเออออตามว่า “อร่อย”
กินมื้อเย็นเสร็จก็เพิ่งหกโมงกว่า สวี่ชิงอวี้มองหลินซงอวี่กับโม่ซีที่ประคองกันเข้าไปในห้องจากด้านหลัง กำลังจะหันกลับ ก็ได้ยินเสียงดังโครมสนั่น
เธอรีบผลักประตูเข้าไป เห็นหลินซงอวี่กอดโม่ซีอยู่บนพื้นเหมือนปลาหมึกยักษ์ ปากก็พึมพำว่า “เมียจ๋า กลับบ้านกันแล้ว ฮิ ๆ กลับบ้าน...”
โม่ซีคงตกใจจากการล้มจนมึนไปหมด เธอลืมตาอยู่แต่ไม่พูดอะไร เอาแต่ยิ้มเหม่อ ๆ
สวี่ชิงอวี้ตกใจ รีบเข้าไปช่วยพยุงทั้งสองคนขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล พอถอนหายใจโล่งอกได้ หลินซงอวี่ก็สะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่ง ทำวันทยหัตถ์ ก่อนจะหงายหลังล้มตึงลงไป เสียงกรนเบา ๆ ดังตามมา
สวี่ชิงอวี้ “……”
เธอห่มผ้าให้ทั้งคู่ ปิดประตูแล้วเดินออกมา
กลับเห็นจิ่งจวิ้นกังที่เพิ่งถูกพาเข้าห้องเดินโซเซออกมาเป็นรูปตัวเอส “ลูกสาว! ซีซี! ซีซีของฉันอยู่ไหน?”
สวี่ชิงอวี้รู้สึกเหงื่อซึมตรงขมับ เหล้าที่ดื่มไปครึ่งแก้วคงระเหยหายไปหมดเพราะตกใจ คนพวกนี้นี่ช่างทำให้เป็นห่วงจริง ๆ
เธอรีบวิ่งเข้าไปประคองจิ่งจวิ้นกัง “ลูกสาวคุณนอนแล้ว คุณก็กลับห้องไปนอนเถอะ”
“ไม่กลับ ฉันจะไปหาลูกสาว” จิ่งจวิ้นกังหมุนวนไปมา พาสวี่ชิงอวี้หมุนตามไปด้วยหนึ่งรอบ โชคดีที่จิ่งอวี่ชวนได้ยินเสียงจึงออกมา แล้วช่วยสวี่ชิงอวี้พยุงจิ่งจวิ้นกังเข้าห้อง