“เถียนเถียน นี่กุญแจตู้ในครัวนะ ถ้าตอนเที่ยงไม่อยากทำกับข้าว ก็ไปกินอะไรที่ร้านอาหารของรัฐได้เลย”
“เนื้อหมดแล้วใช่ไหมครับพ่อ?” เซี่ยงอิ๋นถาม
“หมดแล้ว!”
“ของพ่อก็เหลือแค่ครึ่งชั่ง เอานี่ไป สองเหลี่ยง ทำหมูพะโล้กินได้สักจาน”
“ขอบคุณค่ะพ่อ!”
“พ่อ ผมก็อยากกินหมูพะโล้เหมือนกัน!”
“พ่อว่าแกเหมือนหมูพะโล้มากกว่า!”
เซี่ยงหนานมองเซี่ยงเถียนอย่างน่าสงสาร เซี่ยงเถียนหัวเราะก่อนบอกว่า “เดี๋ยวพี่เอาปิ่นโตไปซื้อที่ร้านอาหารของรัฐให้!”
“พี่ดีที่สุดเลย! ผมไปโรงเรียนแล้วนะ!”
ในบ้านจึงเหลือเซี่ยงเถียนอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอวางแผนว่าวันนี้จะออกไปเดินเล่น ตอนเที่ยงค่อยแวะร้านอาหารของรัฐ อยู่บ้านทุกวันน่าเบื่อเกินไปแล้ว!
เธอเพิ่งเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคอปกตุ๊กตา ด้านล่างเป็นกระโปรงยาวสีดำจรดข้อเท้า ชายเสื้อสอดไว้ในกระโปรง คาดเข็มขัดเส้นเล็ก ช่วยขับให้เอวดูคอดยิ่งขึ้น
เซี่ยงเถียนพอใจมาก หมุนตัวหนึ่งรอบ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามแรงหมุน
เธอสะพายกระเป๋าผ้าข้างลำตัว ข้างในมีปิ่นโตอะลูมิเนียม แล้วก็พกเงินเก็บของตัวเองติดตัวไปด้วย เงินสิบหยวน บัตรน้ำตาลเพียงใบเดียวที่มี บัตรธัญพืชสองใบ และบัตรซื้อเนื้อที่เพิ่งได้มา
พอเปิดประตูออก เซี่ยงเถียนก็นึกว่าตัวเองตาฝาด!
เธอกะพริบตา เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย “คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้?”
จิ่งอวี่ชวนพิงราวตรงข้ามบ้านเธอ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนราว อีกข้างหิ้วเครื่องดื่มมอลต์นมมาสองกระป๋อง
“ผมมาแสดงความจริงใจและความตั้งใจให้คุณเห็น!”
แสงแดดส่องมาจากด้านหลังของจิ่งอวี่ชวน วาดให้เห็นรูปร่างสูงโปร่ง เส้นผมสั้นที่ยุ่งเล็กน้อยมีประกายสีทองจับอยู่ คิ้วตาของเขายิ่งดูคมเข้มและชวนมองเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงเงา