ตู้เสี่ยวเทียนพิงกำแพงทางเดิน มือเล่นบุหรี่มวนหนึ่งไปมา ดวงตาหลุบต่ำ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
ส่วนหนิวเซิ่งลี่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน คอยชะโงกมองลอดช่องประตูเข้าไปข้างในเป็นระยะ
“สหายตำรวจ” ผู้อำนวยการฟ่านเร่งฝีเท้าเข้าไปหา
ตู้เสี่ยวเทียนเงยหน้า แล้วสอดบุหรี่ในมือเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ “ผู้อำนวยการฟ่าน”
“ฉันเพิ่งไปที่สำนักงาน ได้ยินว่าหลัวเผิงถูกส่งมาโรงพยาบาล เลยแวะมาดูหน่อย”
“ครับ คาดว่าพรุ่งนี้คุณคงได้รับโทรศัพท์จากหมู่บ้านหงฉี เรื่องย้ายทะเบียนบ้านของหลัวต้าเหลย”
ผู้อำนวยการฟ่านถามอย่างระมัดระวัง “ฉีไหลตี้ยังหาไม่เจอจริง ๆ เหรอ?”
ตู้เสี่ยวเทียนกระตุกมุมปาก “ผมจะโกหกคุณทำไม?”
“ไม่ใช่ ๆ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
ตู้เสี่ยวเทียนไม่ได้ถือสา เขาเล่าเรื่องให้ฟังละเอียดกว่าตอนอยู่ที่สำนักงาน อย่างไรเสียผู้อำนวยการฟ่านก็เป็นหัวหน้าสำนักงานถนนที่ขึ้นตรงกับหน่วยงาน เรื่องพวกนี้เธอมีสิทธิ์รับรู้
“เมื่อวานหัวหน้าหมู่บ้านหงฉีโทรกลับมาบอกว่า มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งชื่อหลัวต้าเหลยไปที่หมู่บ้าน แต่ไม่มีฉีไหลตี้อย่างที่ผมบอก” ตู้เสี่ยวเทียนหยิบบุหรี่ในกระเป๋าออกมาอีกครั้ง ลูบมันสองสามทีแล้วพูดต่อ “ผมคุยโทรศัพท์กับหลัวต้าฝงแล้วด้วย ฉีไหลตี้ให้หลัวต้าเหลยเอาเงินไปสามพันหยวน แบ่งกันคนละพัน บอกให้ทั้งสามคนใช้ชีวิตกันดี ๆ อย่าไปตามหาเธอ”
“ฉันได้ยินคนที่สำนักงานพูดถึงหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์...”