หลังจากเซี่ยงเถียนถอนเงินที่ไปรษณีย์และส่งต้นฉบับเสร็จ เธอก็เริ่มคิดถึงหยางหวยฮวาขึ้นมา “นับวันดูแล้ว แม่ไปได้สิบกว่าวันแล้วนะ”
“อาทิตย์หน้า วันอาทิตย์ก็กลับถึงบ้านแล้ว”
“ไม่รู้ว่าทางพี่สะใภ้เป็นยังไงบ้าง”
“ถ้าโทรหาพ่อแล้ว พ่อก็คงมาบอกเอง ไม่ต้องห่วงหรอก”
“อืม”
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ไปรษณีย์มองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินออกไป พลางเสียดายอยู่ในใจ ชื่อเซี่ยงเถียนเป็นที่รู้จักไปทั่วที่ทำการไปรษณีย์แล้ว ค่าต้นฉบับเชียวนะ! เธอยังไม่เคยได้ยินเลยว่ามีใครได้เงินค่าต้นฉบับเป็นพันหยวน
แค่ขยับปากกาก็เท่ากับเธอทำงานตั้งครึ่งชีวิต...
ไม่ได้การแล้ว กลับบ้านไปต้องจัดการเจ้าลูกตัวแสบสักยก ไม่ยอมเรียนหนังสือเหรอ? ลองถามไม้ขนไก่ในมือเธอดูก่อนเถอะ!
เซี่ยงเถียนไม่รู้เลยว่าพี่สาวหน้าเคาน์เตอร์ไปรษณีย์กำลังคิดวนไปวนมา และยิ่งไม่รู้ว่ามีเด็กชั้นประถมสองคนหนึ่งกำลังจะโดนก้นลาย
ตอนนี้เธอกำลังไปมุงดูเรื่องสนุกที่ลานกลางอยู่
เพราะจิ่งอวี่ชวนเพิ่งจอดรถ ยังไม่ได้ยกเข้าไปด้วยซ้ำ ตู้เสี่ยวเทียนก็พาหนิวเซิ่งลี่มาถึงแล้ว
“พี่ชวน พี่สะใภ้”
“เจอตัวแล้วเหรอ?” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าถาม
ตู้เสี่ยวเทียนเบ้ปาก “ยังครับ” พอนึกถึงเรื่องที่จะต้องบอกต่อจากนี้ก็ปวดหัวขึ้นมาอีก
เซี่ยงเถียนมองตู้เสี่ยวเทียนตาเป็นประกาย รอให้เขาเล่าต่ออีกหน่อย
“เอ่อ... เข้าไปคุยข้างในดีไหมครับ?”
“ได้” เซี่ยงเถียนพยักหน้า แล้วเดินตามตู้เสี่ยวเทียนไปยังลานกลางติด ๆ