“พวกคุณเพิ่งกลับไป ผู้อำนวยการฟ่านก็พาคนจากโรงงานรองเท้ามาสองคน บอกว่าฉีไหลตี้โอนงานให้คนอื่นแล้ว บ้านหลังนี้ก็ต้องถูกยึดคืน” จ้าวหรูอธิบายให้ฟัง
คุณปู่เกาขมวดคิ้วแน่น ผู้อำนวยการฟ่านไม่เห็นพูดถึงเรื่องนี้เลย คงต้องรอดูว่าผู้อำนวยการฟ่านจะติดต่อหลัวต้าฝงกับคนอื่น ๆ แล้วได้ความว่าอย่างไร
ไม่มีอารมณ์จะนั่งคุยเล่นกับพวกเขา คุณปู่เกาอยากกลับบ้านไปต้มน้ำอาบ แล้วนอนพักสักงีบเท่านั้น
ทุกคนรู้แล้วว่าหลัวเผิงไม่เป็นอะไร จึงไม่ได้คุยต่อ
จิ่งอวี่ชวนกล่อมให้เซี่ยงเถียนดื่มน้ำผึ้งจนหมดแก้ว กว่าจะยอมให้เธอไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วขึ้นเตียง
เซี่ยงเถียนกุมท้อง หยิบหนังสือภาพสำหรับเด็กขึ้นมาเล่มหนึ่ง ท้องอุ่น ๆ เธอเอนซบเข้าไปในอ้อมแขนของจิ่งอวี่ชวนอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่ต่างถือหนังสือคนละเล่ม
เซี่ยงเถียนหาวก่อนเป็นคนแรก เริ่มฝืนไม่ไหวแล้ว
“ฉันนอนแล้วนะ”
“อืม นอนเถอะ”
จิ่งอวี่ชวนเก็บหนังสืออย่างเบามือ ปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วจึงเอนตัวลงนอนกอดเซี่ยงเถียน
วันอาทิตย์ทั้งทีต้องนอนตื่นสาย แต่เสียงเคาะประตูกลับดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เซี่ยงเถียนเอามือกุมหัว “ใครน่ะ?”
“ผมไปดูเอง” จิ่งอวี่ชวนลุกไปเปิดประตูอย่างประหลาดใจ “เซี่ยงฉิง? ทำไมมาเช้าจัง?”
เซี่ยงฉิงแตะจมูก “ฉันติดรถพี่รองกลับมา พี่เขาต้องเอารถไปส่งที่หน่วยขนส่งตอนแปดโมงเช้า”
“เข้ามาสิ”
เซี่ยงฉิงรีบวางตะกร้าสะพายลง “แม่ฝากไก่มาให้พี่เถียนเถียน ฉันอยู่หอพัก ไม่สะดวกเอากลับไป เลยเอามาส่งให้ตรงนี้เลย”
จิ่งโจวก็ตื่นแล้ว เขาทักทายอย่างสุภาพ “น้าคะ”