จ้าวอวี้อู่ยกถังของตัวเองขึ้น “กลับบ้านไปฉันจะทำกับข้าวสักสองอย่าง เย็นนี้มากินด้วยกันไหม?”
ไม่มีทางทิ้งปลาไว้หรอก เขายังคิดจะเอาปลาพวกนี้ไปให้เด็ก ๆ ได้กินของดีบ้าง อีกฝ่ายมีปลาเยอะขนาดนั้น คงไม่ขาดปลาไม่กี่ตัวของพวกเขาหรอก เขาทำอย่างอื่นติดมาดีกว่า จะเอาเปรียบคนอื่นไม่ได้ด้วย!
“ได้สิ เดี๋ยวเย็นนี้กินข้าวด้วยกัน” จิ่งอวี่ชวนพูดจบก็เข้าไปช่วยเซี่ยงเถียนจัดการปลาในบ้าน มื้ออาหารสำหรับคนตั้งเยอะ เขาต้องช่วยทำด้วย
แม้เซี่ยงเถียนจะอยู่หลังบ้าน แต่ก็ได้ยินเสียงพูดคุยจากด้านหน้า ในเมื่อเป็นอย่างนี้ คงทำแค่ปลาต้มเป็นชิ้น ๆ ไม่ได้แล้ว
ตัดหัวกับหางออก แล้วเอาก้างไปต้มซุปปลา ส่วนเนื้อท้องหั่นเป็นชิ้นทำปลาต้ม อีกตัวเอาไปตุ๋นซีอิ๊ว
เซี่ยงเถียนเทปลาตัวเล็กจากถังทั้งสามใบมารวมกัน ตั้งใจจะทอดให้หมดในคราวเดียว แล้วแบ่งไปให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายสักหน่อย
“เสี่ยวเซี่ยง? ฉันเข้าไปนะ” หลิวฟางตะโกนเรียกจากหน้าประตู
“พี่หลิว เข้ามาเลยค่ะ” เซี่ยงเถียนชะโงกหน้าไปมอง
“สามีฉันบอกว่าเย็นนี้มากินข้าวด้วยกัน ฉันเลยมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม” หลิวฟางออกจะเกรงใจอยู่บ้าง บ้านเธอมีสี่คน ต่อให้เอากับข้าวมาสองอย่าง พอมาร่วมโต๊ะกันก็ยังเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่ดี
“มาพอดีเลย ฉันกำลังต้องการคนช่วยอยู่พอดี!” เซี่ยงเถียนไม่เกรงใจ “ปลาตัวเล็กพวกนี้เยอะมาก ฉันว่าจะทอดให้หมดเลย”
ต้องใช้น้ำมันตั้งเท่าไรกันนะ?
หลิวฟางกลืนน้ำลายลงคอ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร น้ำมันเป็นของอีกฝ่าย เธอไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น จึงรีบลงมือช่วยควักไส้ปลา