หลิวฟางพยักหน้าหงึก ๆ “ต่อไปพวกเธอสองคนรับหน้าที่ล้างจานนะ”
“ถ้าได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวัน อย่าว่าแต่ล้างจานเลย เสื้อผ้าฉันก็ซักให้ได้” จ้าวซานไห่ยังคงนึกถึงรสชาติแสนอร่อย
“ใช่ พี่พูดถูก” จ้าวซานเหอพยักหน้า
มุมปากหลิวฟางกระตุก เธอก็อยากกินแบบนี้ทุกวันเหมือนกัน!
หลังเก็บครัวเรียบร้อย หลิวฟางกับจ้าวอวี้อู่ก็หอบเก้าอี้ที่เอามากลับบ้านไปด้วย
เซี่ยงหนานเช็ดมือ “พี่ครับ ผมกลับบ้านก่อนนะ”
“ให้พี่เขยไปส่งสิ”
“ผมกลับเองได้ครับ” เซี่ยงหนานโบกมือ
“ฉันไปส่งเธอเอง จะได้เอาของไปให้พ่อแม่ด้วย” จิ่งอวี่ชวนเห็นปลาตัวเล็กทอดที่เซี่ยงเถียนจัดใส่ห่อไว้แล้ว
“อ้อ ได้ครับ” เซี่ยงหนานแค่รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย แต่มีคนไปส่งก็ดีกว่าเดินกลับเองตั้งเยอะ
ปลาที่คุณปู่เหอกับคุณปู่เกาตกได้รวมกันมีห้าตัว ในถังที่บ้านยังเหลืออีกสามตัว หนึ่งในนั้นเป็นปลาปากแหลมตัวเล็ก เธอคิดว่าจะเอาปลาไปให้บ้านละสามตัว แล้วเพิ่มปลาตัวเล็กทอดให้อีกห่อ
ปลาตัวเล็กทอดเย็นแล้ว เธอห่อด้วยกระดาษน้ำมันไว้เรียบร้อย อยากกินก็หยิบกินได้เลย ถึงจะเย็นแล้วแต่ก็ยังกรอบอยู่
“เอานี่ไปให้แม่เรา” ปลาสามตัวถูกใส่ลงในถัง ส่วนห่อกระดาษน้ำมันอีกห่อก็ยื่นให้เซี่ยงหนานถือ
เซี่ยงหนานกอดหนังสือภาพสำหรับเด็กไว้แนบอก มือหิ้วห่อกระดาษน้ำมัน นั่งอยู่บนเบาะหลัง “ไปก่อนนะครับพี่ หลานชายคนโต ไว้ผมหยุดสัปดาห์หน้าจะมาหาเล่นอีก”
“ได้ ลาก่อนครับคุณน้าคนเล็ก”
หยางหวยฮวาถือผ้าขี้ริ้วเดินเช็ดโน่นเช็ดนี่อยู่ในบ้าน “ว่าแต่ทำไมเซี่ยงหนานยังไม่กลับมาอีกนะ”