“ในแม่น้ำมีเยอะเลย ยังมีปลาไหลด้วย แต่ฉันจับไม่ได้” จิ่งโจวยังเสียดายอยู่บ้าง “คุณปู่เกาเก่งมาก แค่ยื่นมือลงไปในโคลนแล้วควานดู ก็จับขึ้นมาได้ตัวหนึ่งเลย”
“ปลาไหลก็อร่อยนะ จะเอาไปตุ๋นหรือผัดแห้งก็อร่อยทั้งนั้น” เซี่ยงเถียนกินบะหมี่คำสุดท้ายอย่างพึงพอใจ
“ฉันว่าในแม่น้ำที่หมู่บ้านตระกูลเซี่ยงก็น่าจะมีเหมือนกัน พวกเราไปจับกันได้” จิ่งอวี่ชวนเริ่มราดน้ำแกงคลุกบะหมี่เช่นกัน
“งั้นฉันเอาสวิงที่คุณปู่เกาทำให้ไปด้วย” จิ่งโจวตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว
“ได้สิ”
ทั้งสามกินกันจนอิ่มหนำสำราญ จิ่งอวี่ชวนถึงกับเทบะหมี่ลงในกะละมังคลุกจนเกลี้ยง สะอาดเอี่ยมราวกับล้างมาแล้ว
จิ่งโจวอาสาไปล้างชาม กินเสร็จแล้วก็ไม่ได้ปั่นจักรยาน แต่เดินเอื่อย ๆ ไปบ้านเซี่ยงอิ๋น
“ทำไมถึงมาซะตอนนี้ล่ะ?” หยางหวยฮวาเปิดประตูออกมาอย่างแปลกใจ “กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้วค่ะ” เซี่ยงเถียนเดินเข้าบ้านไปก่อน
“แม่”
“คุณยาย”
“จ้ะ เข้ามาเร็ว”
“พี่ พี่เขย หลานชายคนโต” เซี่ยงหนานกำลังถูกคุณแม่หยางหวยฮวาบังคับให้ทำการบ้านอย่างทุกข์ระทม พอเห็นพวกเขาก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต
จิ่งโจววิ่งตึกตักเข้าไปหา “น้าชายเล็ก พรุ่งนี้พวกเราไปบ้านคุณปู่ใหญ่จับกุ้งกันนะ”
เซี่ยงหนานทำหน้างุนงง “ไปไหนนะ?”
“ฉิงฉิงชวนพวกเราไปเล่นที่บ้านคุณปู่ใหญ่ เลยมาให้เสี่ยวหนานไปด้วยกันน่ะ” เซี่ยงเถียนพูดยิ้ม ๆ
“ไป! ฉันไปด้วย!” เซี่ยงหนานกระโดดตัวลอย
“การบ้านยังทำไม่เสร็จเลย จะไปไหนได้”
“ผมทำครับ คืนนี้ทำเสร็จแน่นอน” เซี่ยงหนานรีบหยิบหนังสือขึ้นมา มองหยางหวยฮวาด้วยสีหน้าอ้อนวอน “แม่ครับ ผมสัญญา!”