“อยากไปปีนกำแพงเมืองจีนไหม?”
“...นี่คุณอยากให้ฉันตายหรือไง?”
จักรยานเอียงวูบอย่างเห็นได้ชัด จิ่งอวี่ชวนพลันนึกถึงประสบการณ์ไปแช่น้ำพุร้อนคราวก่อน สมองรีบกวาดหาสถานที่ใกล้ ๆ ที่ปั่นจักรยานไปถึงได้ทันที
ดีมาก!
จิ่งอวี่ชวนเงียบไป
จนกระทั่งจักรยานจอดหน้าประตูบ้านพัก เขาหันกลับไปมองเซี่ยงเถียน สีหน้าราวกับกำลังบอกว่าเธออยากให้เขาตายจริง ๆ ของเธอทำเอาจิ่งอวี่ชวนหลุดหัวเราะ
“ฉันขอคิดดูก่อน ถึงตอนนั้นฝากเสี่ยวโจวไว้กับแม่ แล้วเราสองคนปั่นจักรยานออกไปเที่ยวกัน”
“ก็ได้” เซี่ยงเถียนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เธอจะออกไปเที่ยวก็ได้ ไม่ไปก็ไม่เป็นไร
เพิ่งก้าวเข้าประตู เสียงทักทายอันกระตือรือร้นก็ดังก้องขึ้นมา “พี่เถียนเถียน!” เซี่ยงฉิงพุ่งเข้ามาหา
“ฉิงฉิง” เซี่ยงเถียนประหลาดใจไม่น้อย “กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
จิ่งอวี่ชวนแทบหลุดหัวเราะ จุดที่เซี่ยงเถียนให้ความสนใจช่างไม่เหมือนใครจริง ๆ
เซี่ยงฉิงเองก็ทำหน้าเอือมระอา “ตอนแรกฉันตั้งใจจะไปหาพวกพี่ที่โรงงานเหล็กกล้า แต่หาไม่เจอ เลยตามกลับมาตลอดทาง สุดท้ายกลับถึงบ้านแล้วก็ยังไม่เห็นพวกพี่เลย”
เอ่อ...เซี่ยงเถียนไม่กล้าบอกว่าเธอถูกงานสังสรรค์จับคู่ดึงความสนใจไว้ จนไม่ยอมกลับเสียที
“เข้าบ้านก่อนค่อยคุยกัน” จิ่งอวี่ชวนเปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไป
“ทำไมพวกพี่ไม่พาเสี่ยวโจวไปด้วยล่ะ?”
“เขาไปตกปลากับคุณปู่เกาที่อยู่บ้านหลังบ้าน” พอพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยงเถียนก็ปวดขมับตุบ ๆ คุณปู่เกายิ้มร่าแบกคันเบ็ด บอกว่าเจอสถานที่ใหม่ แล้วจิ่งโจวก็เดินตามไปด้วย ไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย