“ลูบจากด้านข้างนะ มันขี้กลัวนิดหน่อย” เซี่ยงอ้ายกั๋วยื่นมือไปลูบก่อน “แบบนี้แหละ”
จิ่งโจวทำตามเซี่ยงอ้ายกั๋ว ยื่นมือไปลูบดู เขาสัมผัสได้ถึงผิวอุ่น ๆ และท้องที่ขยับขึ้นลง จิ่งโจวลูบเพียงครั้งเดียวก็รีบชักมือกลับ
“ผมก็อยากลูบบ้าง” เซี่ยงหนานย่อตัวลง ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้
กระต่ายไม่ขยับแม้แต่น้อย มีเพียงลมหายใจที่หนักขึ้นเล็กน้อย
อู๋ตัวตัววางหญ้าสดกำหนึ่งกับใบผักกาดขาวสองสามใบไว้ตรงหน้ามัน ปากสามกลีบยื่นหดอยู่สองสามที ก่อนจะดูดใบผักกาดขาวเข้าไปทั้งใบ
จิ่งโจวกับเซี่ยงหนานมองอย่างตื่นตะลึง
“อาหญิง อยากลูบไหม?” ตุนตุนตัวน้อยเดินเข้ามากอดขาเซี่ยงเถียน เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้างุนงง “อาหญิง ผมมองไม่เห็นหน้าอาหญิงแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ” ทุกคนพากันหัวเราะ
เซี่ยงอ้ายกั๋วอุ้มตุนตุนตัวน้อยขึ้นมา “อาหญิงกับอาสะใภ้รองกำลังมีน้องอยู่ในท้องเหมือนกัน ตุนตุนต้องดูแลอาหญิงให้ดีนะ”
“ถ้าอย่างนั้นอาหญิงก็จะคลอดลูกเหมือนกระต่ายในอีกไม่กี่วันใช่ไหม?” ตุนตุนตัวน้อยพยายามทำความเข้าใจคำพูดของเซี่ยงอ้ายกั๋ว
เอ่อ...
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะก็ดังกว่าเดิม “มีแต่สัตว์ที่เรียกลูกว่าเจ้าตัวน้อย คนเราต้องเรียกว่าลูก” อู๋ตัวตัวบีบแก้มเล็ก ๆ ของตุนตุนเบา ๆ
ตุนตุนตัวน้อยใช้สองมือปกป้องแก้มตัวเอง “แม่ อย่าบีบแก้มผมนะ...”
ตุนตุนตัวน้อยช่วยแก้มตัวเองให้เป็นอิสระ ก่อนซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกเซี่ยงอ้ายกั๋ว ทำท่าทางเหมือนกำลังงอน ยิ่งทำให้ทุกคนหัวเราะกันไม่หยุด