“อ๋อ”
“อ๋ออะไร จำไว้ให้ดีล่ะ”
“ฉันไม่ได้ไปจริง ๆ นะแม่”
หยางหวยฮวาไม่ได้บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ เธอเปิดตู้กับข้าวต่อ ก่อนจะปิดลงดังปัง
เซี่ยงเถียนสงสัย “มีอะไรเหรอแม่?”
หยางหวยฮวารู้สึกว่าตัวเองแทบจะกลอกตาจนขึ้นไปถึงฟ้าแล้ว ยังจะถามอีกว่ามีอะไร ในตู้นั่นมีทั้งข้าวสารและแป้งสาลี แม้แต่แป้งข้าวโพดก็เป็นแป้งละเอียดไม่มีซังปน ส่วนข้าวฟ่างก็เหลืองอร่าม
ยังจะบอกว่าไม่ได้ไปตลาดมืดอีก ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!
ร้านขายธัญพืชจะมีของดีขนาดนี้ได้ยังไง นอกจากไปตลาดมืดแล้ว ยังต้องเป็นพวกใหญ่โตในตลาดมืดถึงจะหาของดีแบบนี้มาได้สินะ
หยางหวยฮวาถอนใจ “ลูกเอ๊ย ครัวนี่ห้ามให้คนอื่นเข้ามาเด็ดขาดนะ”
เซี่ยงเถียนไม่รู้ว่าหยางหวยฮวาจินตนาการไปถึงไหนแล้ว ส่วนจิ่งอวี่ชวนยืนมองปฏิกิริยาของหยางหวยฮวาอยู่ข้าง ๆ เขาเม้มริมฝีปาก กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่
เซี่ยงเถียนทำให้หยางหวยฮวาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ส่วนจิ่งอวี่ชวนสังเกตเห็นความผิดปกติมานานแล้ว ถุงข้าวกับถุงแป้งที่บ้านราวกับเพิ่มจำนวนได้เอง ทุกครั้งที่เขาเปิดดูก็มีอยู่เท่าเดิม
เมื่อก่อนตอนเซี่ยงเถียนยังไม่ได้ทำงาน เขาก็คิดว่าเธอไปตลาดมืดเหมือนกัน เพราะกลัวเธอเจออันตราย เขาจึงซื้อธัญพืชเม็ดละเอียดกลับมาเอง แต่กลับพบว่าของที่เขาซื้อมาไม่ดีเท่าของที่บ้าน
หลังเซี่ยงเถียนเริ่มทำงาน เธอก็ไปไหนมาไหนพร้อมกับเขาตลอด เขาจึงแน่ใจว่าเธอไม่ได้ไปตลาดมืด แค่ไปซื้อธัญพืชจากร้านตามปกติเท่านั้น แต่ของที่ซื้อกลับมาก็ยังไม่เหมือนกับของในร้าน
ถึงอย่างนั้นจิ่งอวี่ชวนก็ไม่เคยถาม แสร้งทำเป็นไม่รู้ แถมยังกำชับจิ่งโจวว่าออกจากบ้านแล้วอย่าพูดถึงว่าในบ้านกินอะไรกัน