หลิวถิงถิงส่งยิ้มแบบเข้าอกเข้าใจมาให้ ก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเอง
หลิวถิงถิงกับเซี่ยงเถียนต่างก็ว่างลง ไม่ต้องไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ตามโรงงานต่าง ๆ อีกแล้ว
เซี่ยงเถียนนำต้นฉบับฉบับร่างมาด้วย เตรียมแก้ไขให้เรียบร้อยแล้วส่งไปรษณีย์ออกไป
เสียงระฆังเลิกงานตอนเที่ยงยังไม่ทันดัง จิ่งอวี่ชวนก็เคาะประตูห้องทำงาน
หลิวถิงถิงหันมาเคาะโต๊ะของเซี่ยงเถียน «นี่ ๆ»
เซี่ยงเถียนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นจิ่งอวี่ชวนยืนอยู่ตรงประตูพอดี จึงเดินเข้าไปหา «คุณมาทำไมเหรอ?»
«ผมเอาข้าวมาให้ แล้วก็มีนี่ด้วย» เขาพูดพลางหยิบน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางออกมา 4 ขวด «เอามาให้คุณกับเพื่อนร่วมงานดื่ม»
«คุณกินหรือยัง?» เซี่ยงเถียนถามพลางรับของมา
«เดี๋ยวผมไปโรงอาหาร คุณเข้าไปกินข้าวเถอะ»
«ได้ค่ะ»
เซี่ยงเถียนอุ้มน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางเดินเข้าไปข้างใน หลิวถิงถิงร้อง «โอ้โห» เสียงดังที่สุด «วิศวกรจิ่งนี่รู้จักเอาใจใส่คนจริง ๆ สามีฉันทำไมไม่เคยคิดเอาข้าวมาส่งให้บ้างนะ?»
«เอาไปดื่ม อุดปากไว้เลย» เซี่ยงเถียนยื่นน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางให้ขวดหนึ่ง
«ได้เลย» หลิวถิงถิงบีบปากตัวเอง พูดเสียงอู้อี้ «พวกเราไปตักข้าวกันเถอะ»
หลินอวี้หลิงรับไปพร้อมรอยยิ้ม «ขอบคุณค่ะพี่เถียนเถียน»
ซุนเว่ยเซียงรับไว้ «ขอบคุณ»
เย็นวันนั้น หลิวยี่เหอรออยู่ตรงประตู «เฮ้ ชวนจื่อ»
จิ่งอวี่ชวนหักรถเลี้ยวแล้วจอด เซี่ยงเถียนโบกมือจากเบาะหลัง «สวัสดีค่ะ»
«พี่สะใภ้» หลิวยี่เหอยกคางขึ้น «หลี่เซิ่นสิงนัดกังจื่อ บอกว่าพรุ่งนี้เย็นจะรวมตัวกัน พี่ว่าไง?»
จิ่งอวี่ชวนคิดในใจ เรื่องที่เขาคุยกับหลี่เซิ่นสิงหลังปีใหม่ ดูท่าจะสำเร็จแล้ว