หยางหวยฮวากินมื้อเช้ามาแล้วจริง ๆ เธอดื่มนมถั่วเหลืองไปครึ่งชาม กินปาท่องโก๋ไปครึ่งชิ้นก็อิ่มจนกินต่อไม่ไหว
เซี่ยงเถียนถามหยางหวยฮวา «แม่ ทำไมไม่พาเสี่ยวหนานมาด้วยล่ะ»
«เจ้าหนูนั่นอยู่บ้านอ่านหนังสือ ตั้งแต่ผ่านปีใหม่มาเขาก็ตั้งใจเรียนเอามาก ๆ» หยางหวยฮวาเองก็อดแปลกใจไม่ได้ เธอกระตุกมุมปาก «แม่เรียกให้ออกมาข้างนอก เขายังบอกว่าแม่ขัดจังหวะก้าวเดินไปข้างหน้าของเขา»
เซี่ยงเถียนพยักหน้าพลางหัวเราะ เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าปากกาหมึกซึมด้ามเดียวจะได้ผลขนาดนี้
«แล้วพ่อล่ะ»
«พ่อไปบ้านพี่ชายคนโตของพ่อ» หยางหวยฮวาพูดยิ้ม ๆ «เมื่อเช้าเซี่ยงอ้ายตั่งมาที่บ้านเรา บอกว่าตกลงจะแต่งงานวันที่ 20 เดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ พ่อเลยไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยเตรียมบ้าง»
«อีกเดือนกว่า ๆ ก็ถึงแล้วนี่ เขายังไม่ได้ย้ายบ้านไม่ใช่เหรอ»
«ย้ายบ้านจะยากอะไร» หยางหวยฮวาโบกมือ «สัมภาระเขาก็มีไม่เยอะ ห่อผ้าห่อเดียวก็ขนไปได้แล้ว แค่ไม่รู้ว่าทางเสี่ยวลี่มีของเยอะหรือเปล่า แต่เสี่ยวลี่ก็ต้องรอจดทะเบียนสมรสก่อนถึงจะย้ายไปได้»
เซี่ยงเถียนกระตุกมุมปาก เธอลืมไปเลยว่าเซี่ยงอ้ายตั่งแทบไม่มีอะไรจริง ๆ ทั้งยังไม่ได้ทำกับข้าวกินเองด้วย มีแค่ชุดทำงานสองชุด ส่วนเสื้อผ้าของตัวเองก็มีอยู่ชุดเดียว เรียกได้ว่ามีอะไรติดกระเป๋า บ้านก็มีของแค่นั้น ฟังดูน่าสงสารอยู่เหมือนกัน
จิ่งอวี่ชวนกับจิ่งโจวเก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้ว หยางหวยฮวาเห็นเข้าก็อดไม่ได้ เตะเซี่ยงเถียนใต้โต๊ะไปทีหนึ่ง เซี่ยงเถียนจึงเงียบ ๆ ยกขาขึ้นมาขัดไว้บนเก้าอี้