ม้าโยก~
เขาปิดปลอกปากกาแล้วจุ๊บมันแรง ๆ หนึ่งที ก่อนจะวางลงในกระเป๋าดินสอที่แม่เย็บให้ จากนั้นก็วางกระเป๋าดินสอไว้บนโต๊ะหนังสือ จัดตำแหน่งให้เรียบร้อย แล้วลุกออกไป
“พ่อแม่ ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้คะ?” เซี่ยงหนานเพิ่งเปิดประตูก็เห็นเซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวาหิ้วของพะรุงพะรัง ยังไม่ได้วางลง
“ที่ไปรษณีย์เหลือคนเข้าเวรไว้คนเดียวก็พอแล้ว หัวหน้าเลยให้พวกเรากลับก่อนเวลา พ่อกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะเอาของไปให้ลูก”
เซี่ยงอิ๋นยิ้ม “งานที่พ่อรับผิดชอบก็เสร็จหมดแล้วด้วย”
เซี่ยงอิ๋นดีใจจากใจจริง หลายปีมานี้ไม่เคยมีปีไหนราบรื่นขนาดนี้มาก่อน ทุกครั้งที่ฝ่ายการเงินปิดบัญชีตรวจยอดเป็นงานยุ่งยากที่สุด ปีนี้เขาเริ่มตรวจสอบสินค้าและกระทบยอดล่วงหน้าตั้งหนึ่งสัปดาห์ ผลที่ได้คือทำงานเร็วขึ้นจริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อก่อนเขามักต้องเข้าเวรวันที่สองของปีใหม่ทุกปี ปีนี้ในที่สุดก็มีธุระทำในวันที่สองเสียที แถมยังได้หยุดติดกันสามวันด้วย
“งั้นพรุ่งนี้เช้าพ่อกับแม่ยังจะไปบ้านคุณปู่ใหญ่ไหมคะ?” เซี่ยงเถียนถาม ทุกปีพวกเขาจะขี่จักรยานไปกันตั้งแต่เช้าวันสิ้นปี พวกเธอไม่มีผู้ใหญ่เหลือแล้ว พี่ชายคนโตเปรียบเสมือนพ่อ ทุกคนจึงไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเซี่ยงจิน
“อืม พรุ่งนี้เช้าไป พวกเธอก็ต้องไปฉลองปีใหม่ที่บ้านแม่สามีใช่ไหม?” เซี่ยงอิ๋นถามอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้
“แน่นอนค่ะ แม่สามีเตรียมของไว้ตั้งเยอะ วันก่อนพวกเรายังได้กินหม้อไฟกันด้วย”
หยางหวยฮวาฟังแล้วสบายใจ เห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ก็รู้ว่าไม่ได้ถูกบ้านสามีเอาเปรียบ นางจึงวางใจ