ฉีเจวียนไม่ได้ปฏิเสธ บะหมี่หนึ่งชามนึ่งออกมาเป็นหมั่นโถวได้ราวหกเจ็ดลูก แถมยังได้ไก่อีกชามหนึ่ง นับว่าคุ้มอยู่ เธอจึงตอบว่า “ได้ พวกคุณทำงานกันเถอะ ฉันกลับก่อนนะ เสี่ยวหม่าน บอกลาคุณน้าเถียนกับคุณย่าหยางเร็ว”
“ลาก่อนครับคุณน้าเถียน คุณย่าหยาง” เสี่ยวหม่านโบกมือเล็ก ๆ ด้วย น่ารักจนใจละลาย
หยางหวยฮวาจ้องมองเสี่ยวหม่านเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันมาหยอกเซี่ยงเถียน “ชอบเด็กก็คลอดเองสักคนสิ”
เซี่ยงเถียนสะดุ้งโหยง เธอได้ยินอะไรไปนะ? หูฝาดแน่ ๆ ต้องหูฝาดแน่ ๆ
หยางหวยฮวาไม่ได้เร่งให้มีลูก แค่คิดว่ารอให้เสี่ยวโจวเข้าโรงเรียนประถมก่อนก็ยังได้ เธอแค่อยากแกล้งลูกสาว พอเห็นท่าทางแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
เซี่ยงเถียนลงมือคล่องแคล่ว ปอกมันฝรั่ง หั่นเป็นชิ้น แล้วสับไก่ลวกเตรียมไว้ พอเห็นหยางหวยฮวากำลังลวกถั่วฝักยาวอยู่เหมือนกัน ก็ถามว่า “แม่ หนูเริ่มทำไก่เลยไหม?”
“ไปดูก่อนว่าเสี่ยวชวนมาหรือยัง ถ้ามาแล้วค่อยเริ่มทำ”
เซี่ยงเถียนเหลือบมองนาฬิกา ห้าโมงแล้ว “น่าจะใกล้ถึงแล้วค่ะ ถ้าเขามาต้องมาหาหนูแน่”
พูดยังไม่ทันขาดคำ จิ่งอวี่ชวนก็เดินเข้าครัวมา “แม่ครับ พี่เถียน ผมมาแล้ว”
เซี่ยงเถียนกับหยางหวยฮวาสบตากันแล้วเลิกคิ้ว ทำท่าราวกับจะบอกว่า ‘เห็นไหม หนูพูดอะไรไว้’ จนหยางหวยฮวาหัวเราะออกมา “มาแล้วก็เข้าไปนั่งในบ้านเถอะ พวกเรากำลังจะทำกับข้าวแล้ว”
“ให้ผมช่วยไหมครับ?”
“ไม่ต้อง ทำเสร็จหมดแล้ว แค่เอาลงหม้อก็พอ เข้าไปนั่งเถอะ”
เซี่ยงเถียนไม่พูดอะไร แค่ขยิบตาให้เขา จิ่งอวี่ชวนยิ้มแล้วขยิบตาตอบ ก่อนหันไปบอกหยางหวยฮวา “ได้ครับแม่ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกผมนะครับ”