เซี่ยงอิ๋นยิ้มยิงฟันพลางฟังจิ่งโจวพูด คอยพยักหน้าเห็นด้วยเป็นระยะ จนจิ่งโจวตัวน้อยแทบอยากเล่าทุกอย่างออกมาหมด แม้กระทั่งปกติเซี่ยงเถียนกลับบ้านเวลาไหน เข้าห้องน้ำตอนไหน
ในครัว หยางหวยฮวาแอบมองออกไปข้างนอก เห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้ว คนในครัวก็ทำกับข้าวเสร็จกลับบ้านกันหมด จึงยกมือปิดปากแล้วพูดว่า «พวกเธอสองคนระวังหน่อย อย่าซุกซน»
ถ้าเป็นเมื่อก่อน จิ่งอวี่ชวนคงไม่คิดมาก แต่ตอนนี้เข้าใจได้ในทันที เขากระตุกมุมปาก «ผม...»
«สามเดือนแรกต้องระวังหน่อย อย่ามองเป็นเรื่องเล่น ๆ!»
«...ครับ!» ในเมื่อเถียงไม่ชนะก็ร่วมวงด้วยเสียเลย «ผมรู้ครับ อีกสามเดือนหลังจากนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน»
หยางหวยฮวามองเขาด้วยสีหน้าประมาณว่า ไม่เลวนี่พ่อหนุ่ม จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง หยางหวยฮวาผูกผ้ากันเปื้อนพลางพูดว่า «ได้เลย ฉันจะทำฟักทองตุ๋นมันฝรั่ง เสี่ยวเถียนชอบกิน เธอเอากลับไปให้สักกล่องนะ»
พอได้ยินว่าเซี่ยงเถียนชอบกิน จิ่งอวี่ชวนก็ไม่ปฏิเสธอีก เขาล้างมือพลางพูดว่า «งั้นผมจะเรียนรู้ไว้ครับ»
พอทำกับข้าวเสร็จ จิ่งอวี่ชวนกับจิ่งโจวก็กินด้วยกัน จากนั้นเขาตักมันฝรั่งตุ๋นฟักทองใส่กล่องจนเต็มแล้วกลับบ้าน
ในบ้านไม่ได้เปิดไฟ เขาค่อย ๆ เปิดประตูห้องเข้าไป เซี่ยงเถียนยังหลับอยู่ ม่านไม่ได้ปิด แสงจันทร์ส่องเข้ามา ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ ริมฝีปากขยับพึมพำ ราวกับกำลังกินของอร่อยอยู่ในฝัน
«กลับห้องไปก่อนนะ» จิ่งอวี่ชวนกระซิบบอกจิ่งโจว
จิ่งโจวก็เห็นว่าเซี่ยงเถียนหลับอยู่ จึงพยักหน้าแล้วเขย่งปลายเท้ากลับเข้าห้อง แม้แต่ตอนปิดประตูก็ยังเบามือ