อาจเป็นเพราะวันก่อนนอนมากไป เซี่ยงเถียนจึงตื่นเช้ากว่าปกติ
แต่จิ่งอวี่ชวนตื่นเช้ากว่าเธอเสียอีก
เซี่ยงเถียนเกาะขอบประตู ยื่นหน้าออกไปมองจิ่งอวี่ชวนที่กำลังง่วนอยู่ในครัว ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?”
“เคี่ยวนานหน่อยถึงจะอร่อย” จิ่งอวี่ชวนใช้ช้อนคนโจ๊กข้าวฟ่างในหม้อ
เซี่ยงเถียนเดินเข้าไปดู “โจ๊กข้าวฟ่างนี่นา”
“ช่วยบำรุงกระเพาะ เดี๋ยวฉันใส่น้ำตาลให้หน่อยนะ แล้วก็ทอดแผ่นไข่ไว้ด้วย ลองชิมดู” ขณะพูด จิ่งอวี่ชวนก็เปิดฝาภาชนะที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วหยิบแผ่นไข่ทอดรูปร่างไม่ค่อยเป็นทรงออกมาชิ้นหนึ่ง
“พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ? ถึงกับทอดแผ่นแป้งเป็นแล้ว” เซี่ยงเถียนประหลาดใจจริง ๆ เธอกัดไปคำหนึ่งแล้วพยักหน้า “ไม่เลว อร่อยดี”
“ฉันไม่กล้าใส่เกลือ เดี๋ยวหั่นไข่เค็มมากินด้วยกัน”
“ได้สิ”
เซี่ยงเถียนกินแผ่นไข่ทอดในมือหมดในไม่กี่คำ จริง ๆ แล้วเนื้อสัมผัสค่อนข้างเหนียวหนึบ คงกลัวไหม้เลยยกลงจากเตาทันทีที่ผิวด้านนอกเหลืองเกรียม
แต่เซี่ยงเถียนก็กินอย่างตั้งใจ มองจิ่งอวี่ชวนที่กำลังงุ่มง่ามทำสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัดแล้วรู้สึกทั้งขบขันและใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนออกไปทำงาน จิ่งอวี่ชวนก็ไม่ยอมให้เซี่ยงเถียนปั่นจักรยานเอง เขาปั่นพาเธอไปด้วย แบบนี้ถึงจะวางใจได้หน่อย
ไม่รู้ว่าไปได้ยินมาจากใคร จิ่งอวี่ชวนยืนกำชับเซี่ยงเถียนอย่างจริงจังตรงหน้าประตูโรงงานเหล็กกล้า “สามเดือนแรกอย่าเพิ่งบอกเพื่อนร่วมงานว่าท้องนะ ไม่ดีต่อลูก”