“ว้าว~” เก๋เสี่ยวลี่ลูบคลำด้วยความทึ่ง “นี่มีลายปักด้วยเหรอ? สวยจังเลย”
เซี่ยงเถียนหยิบชุดผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายสี่ชิ้นที่ธรรมดาที่สุดมาให้ ลวดลายก็เลือกแบบที่เข้ากับยุคสมัย เป็นลายนกยวนยางปักสีทอง ดูไม่ฉูดฉาดเกินไป
“นี่เป็นชุดสี่ชิ้น มีปลอกผ้านวม ผ้าปูที่นอน แล้วก็ปลอกหมอนสองใบ”
เก๋เสี่ยวลี่ชอบจนวางไม่ลง แทบอยากแกะออกมาดูทั้งหมดเดี๋ยวนั้น
ดวงตาเต็มไปด้วยความชอบ “ฉันไม่อยากเอาไปให้พี่สาวแล้วสิ”
“รอเธอแต่งงาน ฉันจะให้ของที่ดีกว่านี้อีก”
เก๋เสี่ยวลี่เขินนิดหน่อย “ฉันยังอีกนานเลย” แล้วก็รีบควักเงินออกมา “เท่าไรเหรอ เถียนเถียน?”
“36 หยวน” เซี่ยงเถียนเทียบราคามาแล้ว ถ้าซื้อปลอกหมอนกับปลอกผ้านวมแยกกัน ตอนนี้รวม ๆ ก็เกือบ 30 หยวนแล้ว
เก๋เสี่ยวลี่เริ่มนับเงินส่งให้เซี่ยงเถียนทันที “เถียนเถียน ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร รีบกลับไปเถอะ”
“ได้”
ทั้งคู่แลกตะกร้ากันแล้วแยกย้าย
แม้เซี่ยงเถียนยังคล้องตะกร้าอยู่ แต่ผักกาดดองข้างในเธอเก็บเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติแล้ว
เธอเดินไปทางที่ทำการไปรษณีย์ มองแวบเดียวก็เห็นแม่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่หลังเคาน์เตอร์
“แม่”
หยางหวยฮวาเงยหน้าขึ้น “เมื่อวานแม่ยังนึกอยู่เลยว่าลืมบอกว่ามีจดหมายของลูก”
หยางหวยฮวาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้เซี่ยงเถียน เธอลงชื่อรับ คราวนี้ข้างในไม่ได้มีแค่ 32 หยวน 6 เจี่ยว 7 เฟิน แต่ยังมีคูปองขนมสองใบกับคูปองวิทยุหนึ่งใบด้วย
เซี่ยงเถียนอดใจไม่ไหว รีบอวดหยางหวยฮวา “แม่ ๆ ๆ”