เซี่ยงเถียนฟังไปพลางทำกับข้าวไปพลาง ไม่นานกับข้าวสองจานก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ
กลางวันสั้นลงเรื่อย ๆ ข้างนอกมืดสนิทแล้ว
โชคดีที่ระหว่างทำกับข้าว เตาก็เริ่มแผ่ความร้อน ภายในบ้านอุ่นขึ้นมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องใส่เสื้อบุฝ้ายแล้ว
หลังล้างชามเสร็จ จิ่งอวี่ชวนเช็ดมือพลางถามเซี่ยงเถียนว่า “เถียนเถียน ที่บ้านมีเสื้อหรือกางเกงบุฝ้ายเก่าที่ไม่ใส่แล้วไหม?”
“ไม่มีค่ะ” เซี่ยงเถียนส่ายหน้า ตอนย้ายบ้านก็ขนมาแต่เสื้อผ้าที่ยังใส่ได้ ส่วนตัวที่ใส่ไม่ได้ก็ไม่ได้ขนมาด้วย
“แล้วมีผ้าห่มเก่าไหม?” จิ่งอวี่ชวนชี้ไปยังท่อน้ำด้านนอก “เห็นว่าคืนนี้หิมะตกหนัก ผมจะเอาอะไรพันท่อไว้หน่อย พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้ไม่แข็ง”
“ฉันไปหาดูก่อนค่ะ” เซี่ยงเถียนเข้าไปในห้องนอน มีผ้าห่มเก่าอยู่ผืนหนึ่ง แต่เป็นผ้าห่มสำหรับสองคน เอามาพันท่อก็น่าเสียดายเกินไป
ในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเธอมีใยฝ้ายกันความร้อนอยู่ก็จริง แต่เธอเอาออกมาไม่ได้
ช่างเถอะ รื้อผ้าห่มสักผืนก็แล้วกัน
เซี่ยงเถียนลากฟูกที่เก็บก้นหีบไว้ตั้งแต่ย้ายบ้านออกมา แล้วถามจิ่งอวี่ชวนว่า “ฉันรื้อผืนนี้มาพันท่อได้ไหมคะ?”
จิ่งอวี่ชวนเลิกคิ้ว “ได้สิ เดี๋ยวผมทำเอง”
จิ่งอวี่ชวนทำงานคล่องมือจริง ๆ เซี่ยงเถียนอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมทั้งกรรไกร เข็มกับด้ายถึงใช้ได้ถนัดมือเขาไปหมดนะ?
ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็พันท่อน้ำเสร็จเรียบร้อย แถมยังเอาฝ้ายที่เหลือกับปลอกผ้านวมมาเย็บเป็นผ้าห่มผืนเล็กทรงสี่เหลี่ยม ไว้คลุมขาตอนนอนบนโซฟาได้ด้วย
เช้าวันต่อมา เซี่ยงเถียนตื่นขึ้นมาเพราะความหนาว