จ้าวหรูรู้สึกเกรงใจ นอกจากลูกเสือตัวน้อยสองตัวแล้ว ยังให้กระต่ายตัวน้อยเซี่ยงเถียนอีกสองตัว ทั้งคู่มีขนสีเทาหม่น ดูซื่อบื้อแต่น่าเอ็นดูไม่ต่างกัน เซี่ยงเถียนจึงไม่ได้ปฏิเสธ
จ้าวหรูเริ่มสอนเซี่ยงเถียนถักปลอกขวด แต่เรียนอยู่ตั้งนาน เซี่ยงเถียนก็ยอมแพ้ ดันไหมพรมตรงหน้าออกไปแล้วพูดว่า “พี่จ้าว เหมือนมือคู่นี้จะไม่รู้จักฉันเลย ฉันพูดอะไรไปก็ฟังไม่เข้าใจสักอย่าง”
จ้าวหรูหัวเราะจนแทบตาย ท่าทางที่เหมือนกำลังต่อสู้กับเข็มนั้นตลกเสียจริง
“พอแล้ว ๆ เดี๋ยวฉันถักให้เอง”
“พี่จ้าวดีที่สุดเลย”
จ้าวหรูใช้เวลาแค่ห้าหกนาทีก็ถักเสร็จหนึ่งชิ้น เซี่ยงเถียนลองสวมลงบนขวดแล้วพบว่าพอดีมาก ฝีเข็มที่ถักยังไม่แน่นเกินไป ช่วยกันความร้อนได้ ทั้งยังระบายความร้อนได้ด้วย
ไม่นาน เซี่ยงเถียนก็หอบลูกเสือตัวน้อยสองตัว กระต่ายตัวน้อยสองตัว และปลอกขวดอีกสามชิ้นกลับบ้านไปอย่างเต็มอิ่ม
พอกลับถึงบ้าน เธอก็ครุ่นคิดว่าจะหาอะไรไปให้จ้าวหรูอีกดี ตอนแรกตั้งใจว่าพอเรียนถักเป็นแล้วจะเอาไหมพรมที่เหลือไปให้ แต่ผลคือทำเอาขำแทบตาย เธอเรียนไม่รู้เรื่องเลย
เซี่ยงเถียนยอมแพ้เหมือนกัน มือถักไม่ไหว แต่จับปากกาได้อยู่นี่นา
ปลอบใจตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งถ้วยจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ เติมไข่พะโล้กับไส้กรอกเข้าไปด้วย
เธอไม่ได้งีบกลางวันด้วยซ้ำ เริ่มลงมือเขียนต้นฉบับทันที ตั้งใจจะสะสมงานเขียนไว้สักหน่อยก่อนปีใหม่ แล้วค่อยส่งไปรษณีย์ไปพร้อมกัน หลังเทศกาลหยวนเซียวค่อยส่งรอบถัดไป