“ไม่ไปแล้ว” โม่ซีจับมือสวี่ชิงอวี้กลับ “แม่”
“ดี ดีจ้ะ”
“กลับบ้านกันก่อนเถอะ” จิ่งจวิ้นกังหิ้วกระเป๋าใบใหญ่สองใบ ในขณะที่ด้านหลังมีหลินซงอวี่กับคนอื่น ๆ ตามมาด้วย
โม่ซีโผเข้าไปกอดจิ่งโจวที่วิ่งเข้ามาหา “เสี่ยวโจว”
“แม่”
ทั้งคู่กอดกันแน่น หลินซงอวี่เองก็โยนกระเป๋าทิ้งแล้วเข้าไปกอดทั้งสองคนไว้ด้วย ภาพที่เห็นชวนให้นึกถึงคนกอดคอกันร้องไห้ราวกับจะร้องกันไปจนฟ้าดินสลาย
จิ่งอวี่ชวนพูดไม่ออก หยาดเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาหนึ่งหยด อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นการกลับมาเจอกันอีกครั้ง หรือเป็นการจากลากันแน่
ผ่านไปห้านาที... หลินซงอวี่เพิ่งผละออก สวี่ชิงอวี้ก็เข้าไปกอดต่อ
ผ่านไปสิบนาที... จิ่งจวิ้นกังเองก็เข้าไปกอดบ้าง
“แค่ก ๆ ๆ” จิ่งอวี่ชวนทนไม่ไหวอีกต่อไป
คนที่กอดกันอยู่ถึงได้ยอมปล่อย ก่อนจะยกมือดึงชายเสื้ออย่างเก้อเขิน
“กลับบ้านกันเถอะ” จิ่งอวี่ชวนออกเดินนำ ก้าวเท้าค่อนข้างรวน เพราะสายตาของคนรอบข้างที่มองมาทางนี้มีมากเหลือเกิน
หน้าสถานีรถไฟมีรถจี๊ปของสถานีตำรวจจอดอยู่ จิ่งอวี่ชวนเปิดท้ายรถ เอาสัมภาระใส่เข้าไป แล้วขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ
จิ่งจวิ้นกังถูกไล่ไปนั่งข้างคนขับ “ตอนมาคุณก็นั่งข้างคนขับไม่ใช่เหรอ”
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง” จิ่งจวิ้นกังพึมพำเสียงเบา แต่ก็ยอมขึ้นไปนั่งข้างคนขับ สายตากลับหันไปมองคนสามคนที่เบาะหลังอยู่บ่อย ๆ
“เถียนเถียนล่ะ” โม่ซีถามจิ่งอวี่ชวน ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาอย่างร้อนแรงเกินไป