พล็อตแบบนี้เคยปรากฏในนิยายที่เธอเขียนอยู่หลายครั้ง ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ!
ใครจะรู้ว่าเธอผู้โลดแล่นอยู่ในสนามรักบนหน้ากระดาษ จะเป็นยักษ์ใหญ่ด้านทฤษฎี แต่เป็นมือใหม่ตัวจริงในชีวิตจริง!
ในที่สุด! ในที่สุดเธอก็ได้กินเนื้อกับเขาสักที!
“ฮิ ๆ ๆ~”
จิ่งอวี่ชวนเพิ่งเข้าห้องมาก็ได้ยินเสียงหัวเราะกลั้นไว้ จึงค่อย ๆ ก้าวมาที่หน้าต่าง แล้วโอบเซี่ยงเถียนผ่านผ้าห่ม “ดีใจที่ได้ฉันมาเป็นของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เซี่ยงเถียนพลันนิ่งกริบ
จิ่งอวี่ชวนเปิดผ้าห่มออก มือไม้เริ่มซุกซน ลูบไล้ลงไปข้างล่าง
เพี๊ยะ~
เซี่ยงเถียนตีแขนจิ่งอวี่ชวนเบา ๆ แล้วพูดอย่างกระเง้ากระงอด “คุณทำอะไรน่ะ?”
“ห้ามใจไม่ไหว!”
เซี่ยงเถียนไม่กล้าขยับตัวแรง ได้แต่กำผ้าห่มแน่น ก่อนกัดฟันทำท่าดุใส่ “ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันกัดคุณจริง ๆ ด้วย!”
จิ่งอวี่ชวนอยากหัวเราะ แต่ก็กลัวเซี่ยงเถียนจะอายจนโมโห จึงชักมือกลับออกมา แล้วหยิบเสื้อผ้าจากตู้มาชุดหนึ่ง พลางถามเธอว่า “ใส่ชุดนี้ได้ไหม?”
“เอามาสิ!”
“ผมทำข้าวเสร็จแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมากินนะ” จิ่งอวี่ชวนวางเสื้อผ้าลงบนเตียง ก่อนจะไม่ลืมก้มลงจูบหน้าผากเซี่ยงเถียน
เซี่ยงเถียนมองประตูที่ปิดลง แล้วยกมือถูแก้มที่ร้อนผ่าว นี่มันไม่เหมือนที่เธอคิดไว้เลย!
เธอน่าจะกระโจนเข้าใส่ กดจิ่งอวี่ชวนลงใต้ร่าง แล้วเชยคางเขาพลางพูดว่า “ผู้ชาย คุณทำให้ฉันสนใจแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ~”
คิดไปคิดมา เซี่ยงเถียนก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง
จิ่งโจวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารทำหน้างุนงง “พ่อ แม่หัวเราะอะไรอยู่คนเดียวในห้องน่ะ?”