จิ่งจวิ้นกังพยักหน้า “ไม่เป็นไร ฉันเข้าไปนั่งในบ้านก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี”
เซี่ยงเถียนไม่ได้พูดอะไร เพียงยกเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่ง “งั้นคุณนั่งข้างนอกเถอะ”
จิ่งอวี่ชวนเห็นเซี่ยงเถียนเดินออกไป จึงถามว่า “เถียนเถียน คุณจะไปไหน”
“ฉันจะไปซื้อกับข้าวหน่อย เที่ยงนี้มากินเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ที่บ้านเรากัน!”
จิ่งอวี่ชวนมองนาฬิกา “เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณที่ร้านขายของชำ แล้วแวะเอารถไปคืนที่โรงงานเหล็กกล้าด้วย”
เซี่ยงเถียนไม่ได้ขัดข้อง เดิมทีเธอก็อยากไปดูที่ร้านขายของชำอยู่แล้ว เธอหยิบตะกร้าสะพายหลังใบหนึ่งมาคลุมด้วยผ้าหยาบ “ไปกันเถอะ!”
ร้านขายของชำกับสหกรณ์อยู่ไม่ไกลจากลานบ้านหมายเลข 28 เดินไปก็ราวสิบนาที ขับรถไปยิ่งใช้เวลาไม่ถึงห้านาที
“คุณซื้อเสร็จแล้วรอผมหน้าร้านนะ เดี๋ยวผมมารับ”
“ได้ค่ะ ไม่ต้องรีบนะ”
เซี่ยงเถียนโบกมือแล้วเดินเข้าไปในร้านขายของชำ เคาน์เตอร์หนึ่งมีคนต่อแถวยาวเหยียด เธอเขย่งปลายเท้ามอง แต่ก็มองไม่เห็นว่าขายอะไร
เธอแตะไหล่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ท้ายแถว “พี่คะ ข้างหน้าขายอะไรเหรอ”
“ไก่ที่เพิ่งส่งมาจากหมู่บ้านน่ะ ฉันเห็นมีสักยี่สิบกว่าตัว ไม่รู้ว่าจะได้คิวซื้อหรือเปล่า!”
เซี่ยงเถียนมองไปยังเคาน์เตอร์อื่นอีก เคาน์เตอร์ขายเนื้อเหลือเนื้ออยู่เพียงชิ้นเล็กนิดเดียว แถมยังเป็นเนื้อแดงมากกว่าเนื้อติดมัน ซึ่งเป็นเนื้อที่คนไม่ค่อยนิยมในตอนนี้
เธอมองไปยังที่ขายผักด้วย ผักดี ๆ ถูกแย่งซื้อไปตั้งแต่เช้าแล้ว ที่เหลืออยู่ตอนนี้ล้วนมีรอยช้ำอยู่บ้าง