“ได้ ฉันไปเอาปืนของเล่นก่อน” จิ่งโจววิ่งกลับเข้าห้องไปหยิบปืนของเล่นกับซุนหงอคงของเขาออกมาด้วย
จ้าวซานไห่กับจ้าวซานเหอได้แต่มองด้วยความอิจฉาจริง ๆ ทำไมพ่อของพวกเขาถึงไม่มีใครทำของเล่นเป็นสักคน?
ทั้งสี่คนถือของเล่น ก้มหน้าดื่มน้ำหวานจนหมดแก้ว แล้วก็วิ่งออกไปเล่นข้างนอก
เซี่ยงฉิงจูงมือเซี่ยงเถียน “พี่ พาฉันดูบ้านหน่อยได้ไหม?”
“ได้ เชิญทางนี้” เซี่ยงเถียนผายมือเชื้อเชิญ เซี่ยงฉิงยิ้มแล้วเดินตามเธอชมบ้านรอบหนึ่ง
“ดีจังเลย หอพักพวกเราจะเข้าห้องน้ำทีต้องออกไปข้างนอก กลางดึกตื่นขึ้นมายังหนาวจนก้นชาเลย”
“งั้นจะไปดูห้องน้ำสาธารณะข้างนอกบ้านเราไหม?”
“ไม่เอาแล้ว ๆ” เซี่ยงฉิงแลบลิ้น
ตลอดทั้งบ่ายเซี่ยงฉิงคุยจ้อกับเซี่ยงเถียนถึงเรื่องสนุก ๆ ที่โรงเรียน ส่วนเซี่ยงเถียนก็รับฟังอย่างตั้งใจ จิ่งอวี่ชวนเดิมนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ด้วย แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องของสาว ๆ เขาอยู่ด้วยคงไม่สะดวก จึงหาเหตุผลกลับเข้าห้องไป
เซี่ยงฉิงยังคงพูดอย่างขุ่นเคือง “พี่ พี่ว่าหลินจิงจิงป่วยหรือเปล่า? ฉันบอกแล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็นฝ่ายเข้ามาหาฉันเอง เธอไม่ไปตามหาเขา แต่กลับตามจับผิดฉันไม่เลิก”
เซี่ยงเถียนพยักหน้า “ฉิงฉิง เธอต้องระวังหลินจิงจิงคนนั้นไว้”
“ฉันรู้อยู่แล้ว ต่อให้ผู้ชายคนนั้นนอนกองอยู่บนพื้น ฉันก็ต้องเหยียบเขาสักสองทีแล้วค่อยไป แต่เธอกลับคิดว่าตัวเองเก็บของล้ำค่าได้เสียอย่างนั้น”
เซี่ยงเถียนเห็นว่าเซี่ยงฉิงยังไม่เข้าใจคำพูดของเธอ ก็อดอ่อนใจไม่ได้ จึงอธิบายอย่างจริงจัง “ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เข้าหาแค่เธอคนเดียว แต่ยังไปหาคนอื่นในหอพักของพวกเธอด้วยใช่ไหม?”