“ฉิงฉิงจะพักอยู่ที่นี่ไหม?” เซี่ยงเถียนถาม
“ไม่ล่ะพี่ หนูจะไปบ้านอารอง นอนห้องพี่” เซี่ยงฉิงยิ้มจนตาหยี เมื่อก่อนเวลาไปบ้านอารอง ทั้งคู่ก็นอนห้องเดียวกัน แต่ตอนนี้เธอกลับได้อยู่ห้องตัวเองแล้ว
“ได้เหมือนกัน แล้วจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ?”
“พรุ่งนี้เช้านั่งรถกลับค่ะ”
“โอเค พี่ไม่ไปส่งนะ ไว้ช่วงปีใหม่พี่จะไปหาที่บ้านคุณปู่ใหญ่”
“ได้ งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”
“ผมไปส่งทั้งคู่เอง” จิ่งอวี่ชวนสวมเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว กลางวันเด็กโตสองคนจะกลับกันเองก็ยังพอได้ แต่นี่ก็มืดแล้ว เดินกลับไปคงค่อนข้างอันตราย
เซี่ยงฉิงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่เซี่ยงหนานที่นั่งอยู่บนคานหน้ารถกลับซุกซนไม่หยุด เขาก้มตัวหมอบอยู่บนแฮนด์จักรยาน ส่งเสียงโวยวายเบา ๆ แถมยังหันกลับมาถามจิ่งอวี่ชวนเป็นระยะว่า “ใช่ไหมครับ พี่เขย?”
จิ่งอวี่ชวนพยายามเอนศีรษะไปด้านหลัง มือที่จับแฮนด์สั่นนิด ๆ เจ้าเด็กนี่เสียงดังจริง ๆ
เมื่อมาถึงใต้ตึกที่พักพนักงาน
“ขึ้นไปกันเถอะ”
“พี่เขยไม่ขึ้นไปด้วยเหรอครับ?”
“พี่ไม่ขึ้นไปแล้ว” จิ่งอวี่ชวนยกรถจักรยานหันกลับทันที ท่าทางเผ่นหนีของเขาทำให้เซี่ยงฉิงอดยิ้มไม่ได้
“ไป กลับบ้านกัน” เซี่ยงฉิงตบกบาลเซี่ยงหนานไปหนึ่งที
“โอ๊ย” เซี่ยงหนานลูบท้ายทอยแล้วเดินตามขึ้นตึกไป
จิ่งอวี่ชวนไม่เคยรู้สึกว่าถนนเงียบขนาดนี้มาก่อน ลมหนาวพัดผ่านจนเขาหดคอ ก่อนจะออกแรงปั่นสุดแรง ไม่นานก็ถึงบ้าน
ค่ำคืนช่างยาวนานและหนาวเหน็บ
จิ่งอวี่ชวนกรอกน้ำร้อนใส่กระติกให้เซี่ยงเถียนสองใบ แล้วก็กรอกให้จิ่งโจวอีกสองใบ