“นี่” จิ่งอวี่ชวนเข้ามาในห้องแล้วยื่นเงิน 869 หยวนทั้งหมดให้เซี่ยงเถียน เซี่ยงเถียนรับมาอย่างเบิกบาน
ถึงจะใจหายใจคว่ำอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกตอนรับเงินมานี่มันช่างดีจริง ๆ
จิ่งอวี่ชวนส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนจะถามอย่างจริงจังว่า “เถียนเถียน คุณอยากไปทำงานไหม?”
“ทำงานเหรอ? ทำไมล่ะ?” เซี่ยงเถียนไม่เข้าใจ เธอคิดว่าการเขียนนิยายก็คืองานของเธออยู่แล้ว
“ถุงน้ำดีหมีนั่น ผมเอาไปแลกโควตางานให้คุณได้นะ อยากไปไหม? โรงงานเหล็กกล้า?”
เซี่ยงเถียนชะงักไปเล็กน้อย งานเหรอ? จริง ๆ แล้วเธอไม่ค่อยอยากออกไปทำงาน เธอไม่ใช่คนที่ชอบก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัย ไม่ชอบเปลี่ยนแปลงชีวิตที่เป็นอยู่ พูดให้ตรงก็คือ เธอไม่ค่อยรู้สึกมั่นคงปลอดภัยนัก
แต่ชีวิตตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อก่อนต่อให้เธอไม่ออกจากบ้านก็ยังรับรู้เรื่องราวทั่วโลกได้ แต่ตอนนี้ยังเหลืออีก 5 ปีกว่าจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ยิ่งกว่านั้น โอกาสก็อยู่ตรงหน้าแล้ว เธอคิดว่าถ้าไม่คว้าไว้ แล้ววันหนึ่งเกิดเสียใจขึ้นมาจะทำยังไง?
เซี่ยงเถียนยกมุมปากเล็กน้อย ไม่คิดให้มากอีกแล้ว “ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ?”
ไม่ว่าจะตัดสินใจเลือกทางไหน สักวันในอนาคตก็คงต้องเสียใจ แล้วหวนคิดถึงวันวานว่า ถ้าตอนนั้นเลือกอีกทางหนึ่งจะเป็นยังไง
จิ่งอวี่ชวนรู้สึกเหมือนเซี่ยงเถียนตัดสินใจอย่างยากลำบาก จึงยิ้มอย่างอ่อนโยนเอ็นดู “ไม่ต้องกดดันนะ ผมคิดจะแลกโควตางานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ให้คุณ ก็เหมือนเปลี่ยนที่เขียนนิยายเท่านั้นเอง”