“ได้ พอรถออกแล้วค่อยไปถามเรื่องเตียงนอนนะ อย่าฝืนเลย เพิ่มเงินอีกหน่อยเราก็ยอมนั่ง”
“ได้ แม่ไม่ต้องห่วงนะ”
ขึ้นรถว่ายากแล้ว ลงรถยิ่งยากกว่า ตอนนี้ยังมีคนเบียดขึ้นมาอีก พวกเขาถูกขวางอยู่ตรงประตูพอดี
เซี่ยงเถียนยังเห็นเด็กคนหนึ่งถูกคนพยายามยัดเข้ามาทางหน้าต่าง เด็กคนนั้นกลับตื่นเต้นมาก แถมยังปีนเข้ามาเองอีกด้วย
หน้าต่างเป็นแบบเลื่อนขึ้นลง ช่องหน้าต่างไม่ได้เล็ก แต่ต้องมีคนคอยดันขึ้นตลอด หลายบานก็เลื่อนขึ้นแล้วล็อกค้างไว้ไม่ได้
จิ่งอวี่ชวนขนาบเซี่ยงเถียนไว้ระหว่างตัวเองกับหยางหวยฮวา แขนของเขายาวพอจะช่วยกันคนที่เบียดเสียดอยู่ข้าง ๆ ไม่ให้เข้ามาถูกตัวหยางหวยฮวาได้ด้วย
เสียงพนักงานรถไฟดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหลือเวลาเพียงสองนาที
ในที่สุดพวกเขาก็เบียดมาถึงประตู พอคนข้างหลังดันมา ทุกคนก็ลงจากรถได้เสียที
พอลงมาได้ก็รีบมองไปทางหน้าต่าง เซี่ยงเป่ยกับจางเสี่ยวหนานนั่งมองออกมาจากตรงนั้นอยู่ ทั้งคู่รีบโบกมือให้
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ ยังมีคนอีกหลายคนวิ่งตามรถไฟไปช่วงหนึ่ง แต่พวกเขาไม่ได้วิ่งตาม ได้แต่มองรถไฟค่อย ๆ ลับหายไปเงียบ ๆ
หยางหวยฮวาเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “ไปกันเถอะ... ไปแล้ว”
หยางหวยฮวากับเซี่ยงอิ๋นไม่ได้เอาจักรยานมาด้วย ตั้งใจจะเดินกลับบ้าน
ทั้งคู่สลับเวรกัน จากเดิมที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ก็เปลี่ยนมาเป็นหยุดวันนี้แทน
“พวกเราจะไปส่ง กลับขึ้นรถเถอะ”
หยางหวยฮวากับเซี่ยงอิ๋นไม่ได้ปฏิเสธ ถึงเซี่ยงเป่ยจะเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน แต่พอเขาจากไปอีกครั้ง ทั้งคู่ก็อดใจหายไม่ได้