จิ่งจวิ้นกังไม่เสียเวลา รีบออกจากห้องสอบสวนไปเรียกกำลังคนทันที
เขาบอกจิ่งอวี่ชวนกับคนอื่น ๆ ว่า “พวกเธอกลับบ้านกันก่อนเถอะ” จากนั้นก็หันไปบอกสวี่ชิงอวี้ว่า “คืนนี้ฉันอาจไม่ได้กลับบ้าน”
“ระวังตัวด้วยนะ” สวี่ชิงอวี้กุมมือจิ่งจวิ้นกังไว้เบา ๆ
“อืม” จิ่งจวิ้นกังกระชับมือตอบ แล้วนำทีมออกเดินทางทันที ทุกคนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนกระจายกำลังไปยังบริเวณใกล้ตรอกไป๋หม่า
“พวกเรากลับบ้านกันเถอะ” จิ่งอวี่ชวนเองก็ไม่กล้าประมาท เขาจับรถเข็นเด็กไว้
“ได้” เซี่ยงเถียนหันไปทางหยางหวยฮวากับเซี่ยงอิ๋น “พ่อแม่กลับบ้านกับเสี่ยวหนานก่อนนะ”
“ได้ งั้นพวกเธอค่อย ๆ ไปนะ” เซี่ยงอิ๋นพยักหน้า
สวี่ชิงอวี้โบกมือเช่นกัน “ฉันก็จะกลับบ้านแล้ว”
“คุณน้าสวี่ ผมไปส่งนะครับ” เซี่ยงหนานพยุงจักรยานไว้ด้วยขาข้างเดียว พลางเอ่ยกับสวี่ชิงอวี้
“ใช่ ๆ ให้เสี่ยวหนานไปส่งเธอเถอะ” หยางหวยฮวาเองก็คาดไม่ถึงว่าเซี่ยงหนานจะพูดแบบนี้ จึงยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจ
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ” สวี่ชิงอวี้ยิ้มรับ
พอกลับถึงบ้าน เซี่ยงเถียนถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมให้สวี่ชิงอวี้กับจิ่งจวิ้นกังลองชิมแฮมเบอร์เกอร์ แต่ทิ้งไว้ถึงวันรุ่งขึ้นก็ไม่แน่ว่าจะยังอร่อยอยู่ เธอจึงให้จิ่งโจวกับจิ่งอวี่ชวนกินไปคนละชิ้น
มื้อเย็นทำแค่ซุปแป้งก้อนมะเขือเทศใส่ไข่แบบง่าย ๆ แต่ทุกคนก็กินกันอย่างอิ่มเอมใจ
เซี่ยงเถียนนอนอยู่บนเตียง พลางยังคิดถึงเรื่องนั้น “คุณว่าทางพ่อเราจับคนได้หรือยัง?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก” จิ่งอวี่ชวนตบหลังเซี่ยงเถียนเบา ๆ ในใจก็คิดตามไปด้วย ดูจากท่าทีของพ่อเขาแล้ว น่าจะสอบจนรู้แหล่งกบดานแล้ว