เขาไม่มีมีดอยู่ในมือด้วยซ้ำ
เซี่ยงอิ๋นเห็นสีหน้าดีใจปนสงสารของหยางหวยฮวาแล้วก็อดขำไม่ได้ จึงลูบหัวเธออีกที ก่อนจะรีบวิ่งไปอยู่ข้างเซี่ยงหนาน
ทำให้หยางหวยฮวาอายจนไม่กล้าวิ่งตามไปตีเขา
จ่ายเงินเสร็จแล้วเซี่ยงเถียนยังอยากเดินดูต่อ แต่หยางหวยฮวาไม่กล้าเดินต่อแล้ว แค่ครู่เดียวก็จ่ายไปตั้งร้อยกว่าหยวน รอให้เธอมองไม่เห็นก่อน เซี่ยงเถียนจะใช้เงินยังไงก็ได้ แต่พอเห็นกับตาแล้วเธอก็อดเสียดายไม่ได้
เซี่ยงเถียนยังอยากซื้อเสื้อผ้าให้จิ่งจวิ้นกังกับเซี่ยงอิ๋นด้วย แต่กวาดตามองไปรอบหนึ่งก็ไม่เห็นอะไรที่ถูกใจตั้งแต่แรกเห็น เธอจึงมองจิ่งอวี่ชวน แล้วเห็นเขาพยักหน้า
เซี่ยงเถียนจึงตอบรับตามนั้น «ได้ งั้นไปกันเถอะ ไปกินข้าว»
ทุกคนเดินไปทางประตู ทางเข้าแขวนจักรยานทรงคานสูงคันใหม่เอี่ยมไว้คันหนึ่ง ทุกคนเหลือบมองอยู่สองสามครั้ง แต่ไม่ได้หยุดดู
เซี่ยงเถียนกลับเรียกไว้ «เสี่ยวหนาน»
«หือ?» เซี่ยงหนานหันกลับมา มือกอดกล่องรองเท้าไว้ «มีอะไรเหรอพี่?»
เซี่ยงเถียนตบเบาะหลังจักรยานคันนั้นตรง ๆ เสียงดังเพียะ ๆ ทำเอาหัวใจเซี่ยงหนานแทบหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เซี่ยงหนานมองซ้ายมองขวา เห็นหลายคนหันมาทางนี้ก็รีบวิ่งเข้าไป «พี่ เจ้าของรถคันนี้เป็นคนที่พี่ไม่ชอบเหรอ?»
หา? เซี่ยงเถียนอยากแหวกกะโหลกเซี่ยงหนานดูว่าคิดอะไรอยู่
จิ่งอวี่ชวนยื่นกุญแจให้แล้ว «ของขวัญวันเกิดนาย»
เซี่ยงหนานสะดุ้งโหยง กระโดดไปหลบหลังเซี่ยงอิ๋น ราวกับกุญแจดอกนั้นเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัว ทำเอามือที่จิ่งอวี่ชวนยื่นออกไปแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง