ตอนกลางคืนทั้งสามคนไปบ้านจิ่งอวี่ชวนด้วยกัน เซี่ยงเถียนยังไม่เคยไปสักครั้งเลย!
พอเซี่ยงเถียนคิดดูแล้วก็รับปาก
“งั้นเราไปสหกรณ์ซื้อของสักหน่อยก่อน”
“พวกเราจดทะเบียนถูกต้องแล้ว เธอจะซื้อของไปบ้านตัวเองทำไม” จิ่งอวี่ชวนจับแฮนด์จักรยานด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือเคาะหน้าผากเซี่ยงเถียนอย่างขบขัน
“มารยาทไง! มารยาทพื้นฐานที่สุดน่ะ!” เซี่ยงเถียนเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ พลางคิดจะเคาะหน้าผากจิ่งอวี่ชวนกลับบ้าง
ใครจะคิดว่าเจ้าหนูจิ่งโจวจะโผเข้ากอดแขนอีกข้างที่ว่างของจิ่งอวี่ชวนทันที “แม่ ผมจับพ่อไว้แล้ว รีบตีเลย!”
เซี่ยงเถียนชะงักไปนิดหนึ่ง จิ่งอวี่ชวนก้มตัวลงอย่างเอ็นดู “ได้ ๆ ตีกลับเลย!”
เซี่ยงเถียนดีดหน้าผากจิ่งอวี่ชวนดังเป๊าะ แล้วคว้ามือจิ่งโจวไว้ “ไปกันเร็ว!”
เซี่ยงเถียนจูงจิ่งโจววิ่งนำไปข้างหน้า แถมหันกลับมามองจิ่งอวี่ชวนเป็นระยะ ทำจมูกย่น แลบลิ้นใส่ แล้วแลบหน้าแหย่เขา จิ่งอวี่ชวนเข็นจักรยานด้วยมือเดียว มองเธอเล่นซุกซนพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู
จิ่งโจวก็หัวเราะคิกคัก ปากยังร้องเรียก “พ่อ รีบตามพวกเรามาสิ!”
พอทั้งสามคนไปถึงถนนที่มีผู้คนพลุกพล่าน ก็ไม่กล้าทำอะไรตามใจเหมือนเมื่อครู่อีก ต่างเดินเรียงกันเข้าไปในสหกรณ์
เซี่ยงเถียนซื้อขนมอบมาหนึ่งกล่อง แล้วยังซื้อเหล่าขาวเฝินจิ่วสองขวด
เธอยังซื้อขนมนมกระต่ายขาวถุงหนึ่งให้จิ่งโจวด้วย
จิ่งอวี่ชวนแขวนของไว้กับแฮนด์จักรยาน จิ่งโจวยังคงนั่งบนคานหน้าจักรยาน ส่วนเซี่ยงเถียนนั่งเบาะหลัง ทั้งสามคนปั่นไปถึงบ้านตระกูลจิ่ง
บ้านตระกูลจิ่งเป็นบ้านเดี่ยวมีลานใน