หลังอาหารเช้า คนในบ้านก็ออกไปกันหมด
เซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวาไปทำงาน เซี่ยงหนานไปโรงเรียน ส่วนจิ่งอวี่ชวนพาจิ่งโจวกับเซี่ยงเถียนไปลานบ้านหมายเลข 28
จิ่งโจวตัวเล็กนิดเดียว แถมยังนั่งขดอยู่บนคานใหญ่ด้านหน้า ดูท่าทางคงไม่สบายตัวนัก แต่เจ้าตัวกลับดีใจสุด ๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
พอมาถึงลานบ้านหมายเลข 28 คราวนี้ปลดกุญแจได้อย่างราบรื่น เสียงดังแกร๊กเดียวก็เปิดออก
จิ่งโจววิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น «นี่คือบ้านของเราเหรอครับ»
«ใช่ ห้องนี้เป็นห้องของลูก!» จิ่งอวี่ชวนพาจิ่งโจวไปยังห้องด้านในสุดซึ่งไม่มีหน้าต่าง «เดี๋ยวพ่อจะให้ทำหน้าต่างตรงนี้ หันออกไปทางลานด้านหน้า ลูกลองดูสิว่าในห้องยังต้องการอะไรอีก»
สภาพห้องตอนนี้แทบดูไม่ได้ ทั้งเก่าทรุดโทรม แถมพื้นเตียงก็พังลงมาแล้ว
แต่จิ่งโจวกลับเหมือนนกน้อยแสนสุข บินไปบินมาอยู่ทั่วห้อง แล้วยังวิ่งไปดูห้องอื่นด้วย ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
«พวกเธอสองคนลองคุยกันดูว่าผังยังมีตรงไหนต้องแก้ ฉันจะไปตามสวีต้าฉุยมานะ» จิ่งอวี่ชวนหันไปถามเซี่ยงเถียน «ได้ไหม»
«ได้สิ ไปเถอะ!»
พออยู่กับเซี่ยงเถียนตามลำพัง จิ่งโจวก็เขินอยู่บ้าง เลยไม่วิ่งไปไหนอีก ยืนเรียบร้อยข้างเธอ เซี่ยงเถียนหยอกเขา «ทำไมไม่เรียกแม่แล้วล่ะ»
จิ่งโจวเงยหน้ามองเซี่ยงเถียน «แม่»
เซี่ยงเถียนก็ไม่เกรงใจ ยื่นมือไปขยี้ผมจิ่งโจวที่สูงเลยเอวเธอขึ้นมาแล้ว «ลูกชายคนเก่ง ไปกันเถอะ อยากแก้ตรงไหนก็บอกแม่นะ»