“ฉันก็ทำไปเพื่อเสี่ยวโจว! เสี่ยวโจว ฟังฉันนะ พอมีแม่เลี้ยงก็จะมีพ่อเลี้ยงตามมา! โอ๊ย...” จิ่งอวี่หลันยังพูดไม่ทันจบ จิ่งโจวก็พุ่งหัวโหม่งเข้าที่ท้องของเธอจนเธอเซถอยหลังไปหลายก้าว
“ห้ามพูดว่าแม่ผมไม่ดี!” จิ่งโจวกำหมัดแน่น เขาไม่ชอบอาสาวคนนี้ที่สุด! ตอนเขายังเล็ก เธอยังมาแย่งเสื้อผ้าของเขา เอากลับไปให้ลูกชายตัวเองใส่ แถมยังห้ามไม่ให้เขาบอกคุณย่าอีก!
เขาจำได้หมด!
ทุกครั้งที่อาคนนี้มา ขนมของกินเล่นกับเสื้อผ้าใหม่ที่คุณย่าซื้อให้เขาก็ถูกเธอแย่งไปหมด!
จิ่งอวี่หลันเงื้อมือขึ้น “ไอ้เด็กไร้การอบรม! ฉันจะตีแกให้ตาย!”
โครม!
จิ่งจวิ้นกังยกโต๊ะคว่ำ น้ำแกงกับเศษจานแตกกระจายไปตกอยู่ข้างเท้าจิ่งอวี่หลัน “อ๊า... พ่อทำอะไรน่ะ?”
จิ่งจวิ้นกังสงบนิ่งจนน่ากลัว สีหน้าของเขาทำให้จิ่งอวี่หลันหดตัวลงเล็กน้อย “อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ! พรุ่งนี้ฉันจะลงประกาศตัดขาดกับแก!”
จิ่งอวี่หลันรีบคว้ามือที่เงื้อค้างไว้ไปดึงแขนจิ่งจวิ้นกัง “พ่อ หนูผิดไปแล้ว! ก็เพราะเขาชนหนูนี่นา เด็กคนนี้ต้องอบรม! น้องชายไม่เคยเลี้ยงเด็ก ก็เลยสอนเสี่ยวโจวจนไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่!”
น้ำตาของสวี่ชิงอวี้ไหลไม่หยุด ทำไมเธอถึงมีลูกสาวอกตัญญูแบบนี้นะ?
“ไสหัวออกไป!” จิ่งอวี่ชวนไม่อยากต่อปากต่อคำ เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของจิ่งอวี่หลันแล้วลากออกไปข้างนอก
จิ่งอวี่หลันอยากขัดขืน แต่พอเห็นสายตาของจิ่งอวี่ชวนก็เริ่มกลัวขึ้นมา
ในใจเธอยังไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ปากบอกว่าจะลงประกาศตัดขาดกันมาตั้งหกปีแล้ว!