“ลงมือหนักจริง ๆ!” เซี่ยงเถียนลูบหลังแล้วปิดประตู
นอนอยู่บนเตียงก็ไม่มีอะไรทำ เธอจึงหยิบซาลาเปาจากมิติออกมากิน พอกินเสร็จก็เริ่มจัดข้าวของในห้องของตัวเอง
เสื้อผ้ามีไม่น้อยเลย พี่สะใภ้ใหญ่ส่งเสื้อผ้ามาให้ทุกปี เสื้อคลุมขนสัตว์สองตัวในตู้ก็เป็นของที่พี่สะใภ้ใหญ่ส่งมาให้ทั้งนั้น!
ในตู้ยังมีชุดกระโปรงปาเลี่ยนอีกสี่ชุด เป็นฝีมือแม่เย็บให้กับมือ เซี่ยงเถียนลองทาบกับตัว นอกจากจะไม่ค่อยเข้ารูปแล้ว ก็ดูสวยใช้ได้เลย!
เสื้อเชิ้ตก็มีห้าตัว เป็นสีขาวสองตัว สีเขียวอ่อนหนึ่งตัว สีชมพูพิมพ์ลายดอกไม้หนึ่งตัว และอีกตัวเป็นคอปกตุ๊กตา
เสื้อไหมพรมมีอีกสองตัว ตัวหนึ่งสีขาวครีม อีกตัวสีเหลืองห่าน
ส่วนกางเกงเป็นกางเกงขายาวสีดำธรรมดา กับกางเกงสีเขียวทหารอีกหนึ่งตัว
เซี่ยงเถียนจัดเสื้อผ้าทีละชิ้น พลันรู้สึกได้ถึงความรักของครอบครัวที่แฝงอยู่ในเสื้อผ้าเหล่านี้
เซี่ยงเถียนอยากแสดงความกตัญญูสักหน่อย ตั้งใจจะทำมื้อเย็น แต่พอเห็นตู้กับข้าวที่ใส่กุญแจล็อกไว้ก็ล้มเลิกความคิด
ห้องครัวเป็นครัวใหญ่ส่วนกลาง แต่ละครอบครัวมีเตาของตัวเอง หากวางของไว้ในครัวแล้วหายไป ก็ทำได้แค่ยอมรับเคราะห์เอง ไม่อย่างนั้นก็ต้องใช้เสร็จแล้วเอากลับบ้าน หรือไม่ก็ล็อกไว้
แม่ของเธอล็อกไว้ด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ถึงสองตัว!
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
หยางหวยฮวาผู้ชอบพูดอยู่เสมอกลับไม่เอ่ยปากสักคำ ทำเอาคนทั้งบ้านประหม่า ไม่กล้าพูดกันไปหมด
จนกลับเข้าห้อง เซี่ยงอิ๋นถึงได้ถามอย่างระมัดระวังว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
หยางหวยฮวาบิดแขนเซี่ยงอิ๋นด้วยความโมโห “ยังจะถามอีกหรือ ก็เพราะลูกสาวของท่านน่ะสิ! นางบอกว่าจะไปชนบท!”
เซี่ยงอิ๋นผงะขึ้นมาทันที “อะไรนะ? วันนี้ดูตัวไม่สำเร็จหรือ?”
“เปล่า!”
“งั้นก็ดูตัวต่อไปสิ! จะไปชนบทได้อย่างไร!” เซี่ยงอิ๋นมาจากชนบท เขารู้ดีว่าการทำมาหากินจากผืนดินนั้นลำบากเพียงใด ลูกสาวตัวน้อยแสนบอบบางของเขาจะทนความลำบากแบบนั้นได้อย่างไร!
“ไป! พรุ่งนี้ส่งนางไปบ้านลุงใหญ่ของนางเลย!” หยางหวยฮวาตบต้นขาฉาด!
“ท่านจะไปไหน?”
“ข้าจะไปเตรียมเสบียงสามวันให้นาง พรุ่งนี้เช้าจะส่งนางไป!”
“รีบร้อนไปหน่อยกระมัง อีกอย่าง ข้ายังไม่ได้คุยกับพี่ใหญ่เลย!”
“เรื่องนี้ต้องรีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม! กว่าท่านจะพูดจบ ดอกไม้เหลืองก็โรยหมดแล้ว!”
“ได้ ๆ พรุ่งนี้ข้าลางาน พาเถียนเถียนไปเอง!”
คราวนี้หยางหวยฮวาถึงพอใจ แล้วไปจัดเตรียมข้าวของ
เซี่ยงเถียนถูกมือเย็นเฉียบปลุกจนตื่น “ทำอะไรน่ะ แม่?”
เซี่ยงเถียนสงสัยว่านี่เป็นการแก้แค้น!
“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะไปชนบทหรือ วันนี้ให้พ่อส่งเจ้าไปอยู่บ้านลุงใหญ่สักสองสามวัน จะได้ลองสัมผัสชีวิตชนบทล่วงหน้า!”
เซี่ยงเถียนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว “ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้กระมัง ท่านแม่!”
“รีบลุก!” หยางหวยฮวากระชากผ้าห่มออก เซี่ยงเถียนหมดอาลัยตายอยาก ความรักอันหนักอึ้งของแม่นี่ นางยังรับไม่ไหวไปชั่วขณะ!
เซี่ยงเถียนเดินลากขาอย่างหนักอึ้ง มือกำไข่ต้มที่แม่ยัดใส่มือไว้ ก่อนจะขึ้นนั่งบนเบาะหลังจักรยานของพ่อ
เซี่ยงเถียนแทบไม่รู้สึกถึงก้นตัวเองแล้ว!
เธอยื่นมือไปคลำ “พ่อ อีกนานไหมกว่าจะถึง?”
“ใกล้แล้ว!”
เซี่ยงเถียนกลอกตา พ่อพูดว่าใกล้แล้วมาตั้งสี่รอบ!
ตอนที่เซี่ยงเถียนยื่นมือไปคลำก้นตัวเองอีกครั้ง ในที่สุดก็เห็นร่องรอยของหมู่บ้าน
ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านมีบ่อน้ำใหญ่ ใบบัวไหวเอนเบา ๆ อยู่บนผิวน้ำ ดอกบัวร่วงโรยไปหมดแล้ว เหลือเพียงก้านแห้งกรอบ
ถนนในหมู่บ้านเป็นทางดิน สองข้างทางมีบ้านดินตั้งกระจัดกระจายเป็นหย่อม ๆ บางครั้งก็เห็นต้นไม้คดงออยู่สองสามต้น เซี่ยงเถียนนั่งบนจักรยาน มองเซี่ยงอิ๋นเลี้ยวไปเลี้ยวมา ในที่สุดก็มาถึงบ้านลุงใหญ่
บ้านลุงใหญ่เป็นบ้านที่มีลานเล็ก ๆ ตัวเรือนหลักมีสามห้อง และมีห้องด้านข้างอีกห้องอยู่ทางตะวันออกกับตะวันตก ในลานมีโม่หิน ข้าง ๆ กองฟืนไว้เล็กน้อย
นิวหง ภรรยาของลุงใหญ่ ได้ยินเสียงก็รีบออกมาทันที สีหน้ายิ้มแย้มและคล่องแคล่ว “อิ๋นจื่อ เหตุใดถึงมาได้?”
“พี่สะใภ้ใหญ่”
เซี่ยงอิ๋นตั้งจักรยานให้มั่น ก่อนเริ่มขนของที่แขวนไว้กับแฮนด์ลงมา
ของที่หยางหวยฮวาเตรียมไว้ให้มีไม่น้อยจริง ๆ มีผ้าตำหนิหนึ่งพับ สีเทาหม่น ใช้ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง!
ถุงมือทำงานสี่คู่ ด้ายขนสัตว์สีดำสามชั่ง แล้วก็ขนมถั่วอบหนึ่งถุง
สุดท้ายยังมีเสบียงสำหรับสามวันของเซี่ยงเถียนด้วย
“เหตุใดถึงเอาของมาเยอะแยะขนาดนี้?” นิวหงยิ่งสงสัย
สองพี่น้องรักใคร่กันดี พ่อแม่จากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ สามีของนางอายุมากกว่าน้องชายถึงสิบสองปี น้องชายคนนี้จึงเติบโตมาโดยสามีของนางคอยเลี้ยงดู แต่ปกติเซี่ยงอิ๋นยุ่งกับงาน ไม่ค่อยได้มา อย่างมากก็มาแค่ช่วงเทศกาล แล้ววันนี้ไม่ใช่เทศกาลอะไร เหตุใดถึงมาได้?
“เข้าไปคุยกันในบ้านเถิด!”
“ท่านป้าสะใภ้ใหญ่”
“เถียนเถียน! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตขึ้นสวยอีกแล้วนะ!” นิวหงจูงเซี่ยงเถียนเดินเข้าไปในบ้าน
“อาหญิงเล็ก!” ตุนตุนเด็กชายแก้มยุ้ยวิ่งออกมา พุ่งเข้าหาขาของเซี่ยงเถียน
เซี่ยงเถียนยื่นไข่ต้มที่กำไว้ในมือให้ตุนตุน เด็กน้อยดีใจจนเต้นโลด “ขอบคุณอาหญิงเล็ก!”
“เด็กดี” เซี่ยงเถียนชอบตุนตุนมาก เขาเป็นลูกของลูกชายคนโตของลุงใหญ่
บ้านลุงใหญ่มีลูกชายสามคนกับลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโตเซี่ยงอ้ายกั๋วจบมัธยมปลาย ตอนนี้เป็นเสมียนบัญชีของหมู่บ้าน เขาแต่งงานกับอู๋ตัวตัว ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท ซึ่งตอนนี้เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนประถมในหมู่บ้าน ทั้งคู่มีลูกหนึ่งคนก็คือตุนตุนวัยสามขวบ
ลูกชายคนที่สองทำงานอยู่ในหน่วยขนส่ง ตอนนั้นแม่ของเธอ หยางหวยฮวา ได้ยินข่าววงใน จึงบอกให้เซี่ยงอ้ายตั่งไปสอบคัดเลือกเข้าทำงาน
ส่วนลูกชายคนที่สาม เซี่ยงอ้ายหมิน ไปเป็นทหารประจำการอยู่ที่มณฑลจี๋ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าหมู่
ลูกสาวคนเดียวชื่อเซี่ยงฉิง กำลังเรียนมัธยมปลายปีสองอยู่ในตัวเมือง
“พี่ใหญ่ไปทำงานแล้วหรือ?”
“ใช่ เดี๋ยวข้าไปเรียกเขากลับมา!” นิวหงคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น จึงรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เตรียมจะออกไป
“ไม่มีอะไรหรอกพี่สะใภ้ใหญ่ นี่เป็นเสบียงสามวันของเถียนเถียน ข้าแค่พาเถียนเถียนมาลองใช้ชีวิตชนบทสามวันเท่านั้น!”
นิวหงทำหน้างุนงง “อะไรนะ?”
อยู่ในเมืองดี ๆ ไม่ชอบ กลับมาลองใช้ชีวิตชนบทเนี่ยนะ?
เซี่ยงเถียนเกาจมูก เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาเหมือนเห็นคนโง่ของท่านป้าสะใภ้ใหญ่ จึงยิ้มยิงฟัน กำหมัดพูดว่า “มาช่วยพัฒนาชนบท ข้าทำได้!”
นิวหงพยักหน้า แต่ในใจกลับคิดว่าลูกสาวบ้านอิ๋นจื่อคงเสียสติไปแล้ว ชนบทเป็นที่ที่อยู่สบายเสียที่ไหน!
พวกปัญญาชนที่ถูกส่งลงมาประจำหมู่บ้านของพวกนาง คนไหนบ้างไม่ร้องไห้อยากกลับเข้าเมือง?
นิวหงดูออกแล้วว่าอิ๋นจื่อตั้งใจจะทำให้เถียนเถียนเลิกล้มความคิดไปชนบท นางจึงรู้ว่าควรทำอย่างไร!
“ไม่มีปัญหา อยู่ที่นี่ได้เลย จะเอาเสบียงมาทำไมกัน! ข้าจะไปเรียกพี่ใหญ่ของเจ้า กลางวันกินข้าวที่นี่!”
“ข้าไม่กินข้าวหรอก วันนี้ให้เถียนเถียนไปทำงานกับคนอื่นเลย อีกสามวันข้ามารับนาง แล้วค่อยกินข้าวด้วยกัน!”
นิวหงพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นข้าจะเตรียมไว้ให้ อีกสามวันค่อยมา!”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าไปก่อนล่ะ!” เซี่ยงอิ๋นมองเซี่ยงเถียน “จงตามลุงใหญ่ไปทำงานดี ๆ เชื่อฟังเขาด้วย”
“ข้ารู้แล้ว พ่อ ท่านวางใจเถิด!”
เซี่ยงอิ๋นรู้สึกว่าตัวเองคงวางใจไม่ได้แล้ว เขาหันหลังปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังไร่นา
เซี่ยงจินกำลังหักข้าวโพดอยู่ ไกลออกไปเขาเห็นคนที่ดูคล้ายน้องชายปั่นจักรยานโคลงเคลงมาตามทางดิน จึงรีบปีนขึ้นเนินดิน “อิ๋นจื่อ! เหตุใดถึงมาได้?”
“พี่ใหญ่!” เซี่ยงอิ๋นจับจักรยานไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วบอกเซี่ยงจินว่า “เถียนเถียนอยากไปชนบท ข้าคิดว่าจะให้นางมาลองใช้ชีวิตที่นี่สามวัน พี่พานางไปทำงานด้วย พวกปัญญาชนทำอย่างไร นางก็ทำอย่างนั้น!”