จิ่งโจวเพิ่งเห็นเซี่ยงเถียนก็เบิกตากว้าง “คุณคือเซี่ยงเถียนหรือ?”
จิ่งอวี่ชวนตบกบาลจิ่งโจวฉาดหนึ่ง “เสียมารยาท!”
มุมปากเซี่ยงเถียนกระตุก นางเหมือนจะพูดแบบนั้นไปแล้วนี่นา! แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังมีมารยาท อย่างน้อยก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือ!
“ขออภัย ข้าคือจิ่งอวี่ชวน!” จิ่งอวี่ชวนมองเซี่ยงเถียนแล้วเหม่อไปชั่วขณะ คิดเพียงว่าหญิงสาวคนนี้ขาวผ่องเหลือเกิน แต่ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว “เรื่องดูตัววันนี้...”
“แม่!” จิ่งโจวคว้าแขนเซี่ยงเถียนไว้ “แม่ ข้ายินดีให้แม่กับพ่ออยู่ด้วยกัน!”
เซี่ยงเถียนอยากดึงแขนกลับ อย่าคิดว่านางไม่ได้ยินเมื่อครู่นี้นะ เด็กคนนี้ปากร้ายแค่ไหน!
นางไม่เชื่อหรอกว่าแค่ช่วยเขาครั้งเดียว เขาก็จะยอมรับแม่เลี้ยงคนหนึ่งได้!
แม้ผู้ชายคนนี้จะหน้าตาดูสุภาพแต่แฝงความร้ายกาจ นางก็ชอบอยู่ไม่น้อย ทว่านางวางแผนจะลงชนบท ครอบครัวนี้นางชอบมาก บรรยากาศในบ้านก็ชอบมาก แต่ถ้าถูกจับได้ว่านางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ต่อให้ชอบแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!
อดทนใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกห้าปี แล้วค่อยกลับเมืองอย่างสง่าผ่าเผย! ผู้ชายแบบไหนจะหาไม่ได้กัน!
จิ่งอวี่ชวนถูปลายนิ้วไปมา หญิงสาวคนนี้บรรลุนิติภาวะหรือยังนะ?
แต่ปฏิกิริยาของจิ่งโจวกลับทำให้เขาคาดไม่ถึง เด็กคนนี้ไม่พูดออกมา ทว่าทุกครั้งที่แม่ของเขาบอกให้ไปดูตัว เด็กคนนี้จะกระอักกระอ่วนอยู่หลายวัน
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แม่ของเขาพร่ำบอกอยู่หลายวัน ถึงขั้นไปขอลางานกับหัวหน้าที่หน่วยงานด้วยตัวเอง เขาถึงได้ยอม ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะได้ยินเข้า
แต่เช้าก็หายตัวไป เขาถึงได้มาสายเพราะออกตามหา
คิดว่าเด็กคงจะมาที่ภัตตาคารของรัฐเพื่อก่อกวนการดูตัว เขาถึงรีบมาทางนี้
“นั่งก่อน คุณเซี่ยงเถียน” จิ่งอวี่ชวนยิ่งสนใจเซี่ยงเถียนเข้าไปใหญ่
เซี่ยงเถียนแตะจมูกแล้วนั่งลงที่เดิม “เรียกฉันว่าเซี่ยงเถียนก็พอ!”
เรียกสหายอย่างนั้นสหายอย่างนี้ ทำเอานางรู้สึกเหมือนกำลังจะไปเดินทัพทางไกลแล้ว
น่าเสียดายน้ำเต้าหู้ถ้วยนี้จริง ๆ!
เมื่อครู่นางสำลักแล้วบ้วนลงไปข้างใน...
จิ่งอวี่ชวนตบจิ่งโจวเบา ๆ ทันที “ไปซื้ออาหารเช้ามาใหม่!”
จิ่งโจวมองเซี่ยงเถียนแวบหนึ่ง แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ช่องขายอาหาร
ชายหญิงที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้กินเสร็จแล้วเดินออกไป ตอนนี้ในภัตตาคารของรัฐจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน
จิ่งอวี่ชวนเอ่ยขึ้น “แม่สื่อคงบอกแล้วว่าข้าอายุยี่สิบสี่ มีลูกชายคนหนึ่งก็คือจิ่งโจว ปีนี้หกขวบ เงินเดือนเดือนละ 115 หยวน ไม่ต้องส่งให้ที่บ้าน หลังแต่งงานจะยกให้เจ้าจัดการทั้งหมด ส่วนบ้านยังไม่ได้จัดสรร แต่พอจดทะเบียนแล้วข้าก็ยื่นคำร้องได้”
สีหน้าของเซี่ยงเถียนเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นงุนงง ก่อนจะกลายเป็นตกตะลึง!
“คุณ...คุณหมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า เราดูตัวกันสำเร็จแล้ว!”
เซี่ยงเถียนโบกมือ “ไม่ ๆ คุณเข้าใจผิดแล้ว!”
จิ่งอวี่ชวนเลิกคิ้ว “ขออภัย เซี่ยงเถียน ก่อนอื่นข้าขอโทษที่วันนี้มาสาย ต่อมาข้ากำลังบอกความคิดของข้า เจ้าปฏิเสธได้”
จิ่งโจวถือถ้วยน้ำเต้าหู้เดินกลับมา ยิ้มอย่างว่าง่าย “แม่ ข้าใส่น้ำตาลให้แล้ว”
“...อย่าเรียกมั่ว!” มุมปากเซี่ยงเถียนกระตุก
“อ้อ!” จิ่งโจวเดินไปทางช่องขายของ พลางหันกลับมามองทุกสามก้าวเพื่อไปยกน้ำเต้าหู้ถ้วยอื่น!
เซี่ยงเถียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วดื่มน้ำเต้าหู้จนหมด “วันนี้ดูตัวไม่สำเร็จ ฉันขอตัวก่อนนะ ลาก่อน!”
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะออกมาจริง ๆ น่ารักดีเหมือนกัน
“พ่อ ทำไมแม่ถึงไปแล้วล่ะ?”
จิ่งอวี่ชวนมองจิ่งโจวด้วยแววตาล้อเลียน “สารภาพมาตามตรง ไปรู้จักเซี่ยงเถียนได้อย่างไร?”
จิ่งโจวอึกอัก ก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง “อย่างไรก็มีแต่นางเท่านั้นที่ข้ายอมรับเป็นแม่!”
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้า “ได้ ข้าจะพยายาม”
จิ่งโจวทำสีหน้าเหมือนกำลังบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจพ่อหรอก แล้วก็โดนเขกหัวไปทีหนึ่ง! “กินข้าว”
เซี่ยงเถียนไม่มีแก่ใจชื่นชมบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของยุค 70 เลย ในใจคิดแต่ตัวเองคงเจอคนบ้าเข้าให้แล้ว!
นางมุดเข้าไปในผ้าห่ม ถอนหายใจยาว ก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น
ในความฝัน~
นางได้สัมผัสทุกช่วงเวลาของชีวิตเด็กสาวตั้งแต่เกิดจนถึงอายุสิบแปด ได้สัมผัสแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของบิดา มืออันอบอุ่นของมารดา ความเอ็นดูอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของพี่ชาย และคำอ้อนออดติดหนึบของน้องชาย
ขณะเดียวกัน นางก็ได้พบกับชีวิตอีกแบบหนึ่งอย่างสิ้นเชิง ตั้งแต่เกิดก็ถูกทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เติบโตมาอย่างยากลำบาก และหดตัวอยู่ในเกราะป้องกันที่สร้างขึ้นรอบตัว
นางมองชีวิตของเด็กสาวทั้งสองที่สลับทับซ้อนกัน ราวกับเป็นผู้ชมคนหนึ่ง
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู “ทุกสิ่งกลับคืนสู่เส้นทางเดิม มิติแห่งนี้คือสิ่งชดเชยที่มอบให้เจ้า”
เซี่ยงเถียนลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอยอยู่บ้าง กำมือที่อ่อนแรงเล็กน้อย...นางก็คือเซี่ยงเถียน...
นางส่ายหน้า ความทรงจำยิ่งชัดเจนขึ้น ถึงขั้นจำได้ว่าบนกำแพงมีรอยดินสอที่ใช้ขีดวัดส่วนสูงของนางด้วย
นางพาดแขนบังตา ที่แท้นางไม่ใช่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ นางมีครอบครัวที่รักนาง...นางแค่ถูกกระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลาพัดพามาโดยไม่ตั้งใจ...
นางดำดิ่งเข้าไปในมิติ โชคดีที่สิ่งชดเชยนี้ไม่เลวเลย!
เซี่ยงเถียนลูบหน้าอก ความรักจากครอบครัวยังคงชัดเจนในความทรงจำ จู่ ๆ นางก็ไม่อยากลงชนบทแล้ว ใบหน้าของจิ่งอวี่ชวนผุดขึ้นมาในหัว
เซี่ยงเถียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตบแก้มตัวเอง “เอาละ ๆ เซี่ยงเถียน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ดีที่สุดแล้ว!”
“เถียนเถียน?” เสียงหยางหวยฮวาดังมาจากด้านนอก
“มาแล้ว!” เซี่ยงเถียนลุกขึ้นไปเปิดประตู
“เป็นอย่างไรบ้าง?” หยางหวยฮวาถามทันที
“ไม่เป็นอย่างไรเลย!” ปากพูดอย่างนั้น แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพผู้ชายคนนั้นยิ้มแล้วบอกว่าดูตัวสำเร็จแล้ว นางส่ายหน้า ผู้ชายมีแต่จะทำให้ความเร็วในการสร้างชาติของนางช้าลง!
“ไม่ถูกใจหรือ?” หยางหวยฮวาไม่อยากเชื่อ ลูกสาวของนางเป็นคนชอบดูหน้าตา นางยังอุตส่าห์ไปโรงงานเหล็กเพื่อดูชายหนุ่มคนนั้นมาแล้ว ใบหน้าแบบนั้นยังเอาชนะใจลูกสาวไม่ได้อีกหรือ?
“หรือว่าลูกรังเกียจที่เขามีลูกชาย?” หยางหวยฮวาจับประเด็นได้ “แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเด็กคนนั้นอายุหกขวบ ปีหน้าก็เข้าโรงเรียนประถมแล้ว กลางวันลูกก็ไม่ต้องเจอหน้า ถ้าไม่ใจดำกับเขา ก็ทำดีกับเขาหน่อย อยู่กันแบบเพื่อนบ้านก็พอ!”
“แม่ ฉันไม่อยากดูตัว ฉันอยากลงชนบท” ที่จริงเซี่ยงเถียนก็ไม่ได้ไม่ถูกใจจิ่งอวี่ชวน ใบหน้านั้นทำให้นางหวั่นไหวจริง ๆ แต่เพิ่งเจอกันครั้งเดียวก็แต่งงานแล้ว! หุนหันเกินไป! หุนหันมากเกินไป!
“เหลวไหล!” หยางหวยฮวาตบโต๊ะฉาดหนึ่ง “คิดว่าการลงชนบทเป็นเรื่องดีนักหรือ? อย่ามองแค่ว่าจิ่งอวี่ชวนมีลูกชาย แม่ตรวจสอบชายหนุ่มคนนี้อย่างละเอียดแล้ว เขาดีจริง ๆ แม่ไม่มีทางทำร้ายลูกหรอก!”
เซี่ยงเถียนพยักหน้าเงียบ ๆ
“เด็กคนนี้นี่นะ แม่หาคนหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีให้ได้ เงินเดือนยี่สิบสามสิบหยวน อยู่กันเป็นสิบกว่าคนในบ้านเดียว! ความลำบากที่ลูกไม่เคยเจอในบ้านตัวเอง จะไปเจอในบ้านสามีทำไม? ตระกูลจิ่งเป็นคนจิตใจดี ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ไม่ซับซ้อน เงินเดือนคนเดียวของจิ่งอวี่ชวนยังมากกว่าของแม่กับพ่อรวมกันเสียอีก อีกอย่าง หน้าตาของเขาน่ะ แค่มองทุกวันลูกก็กินข้าวเพิ่มได้อีกชามแล้ว!”
ในใจเซี่ยงเถียนปวดหนึบขึ้นมา นี่คือความรักของแม่หรือ? คอยวางแผนทุกย่างก้าวให้ลูก กลัวลูกจะเจ็บปวด!
“แม่ ฉันคิดอย่างรอบคอบแล้ว! ฉันไปมณฑลเฮยหลงเจียงก็ได้ ที่นั่นเป็นที่ที่ใช้ไม้ตีเก้ง ใช้กระบวยตักปลา! ถึงตอนนั้นฉันส่งของป่ากลับมาให้แม่ทุกเดือนก็ได้ ไม่แน่อาจขุดโสมป่ามาได้ด้วย!”
หยางหวยฮวามองนางด้วยสีหน้าเหมือนกำลังมองคนโง่
เซี่ยงเถียนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วก็ได้รับการตบตีด้วยรัก ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนแผ่นหลัง “แม่ไปทำงานแล้ว ปล่อยให้หิวตายไปเลย!”