จางเสี่ยวหนานลูบท้องตัวเอง แม้แต่งงานมาสองปีแล้วยังไม่ตั้งครรภ์ แต่เซี่ยงเป่ยกับครอบครัวก็ไม่เคยตำหนิเธอแม้แต่คำเดียว เธอจึงซาบซึ้งใจมาก
แม้จะเพิ่งได้รู้จักกันแค่สองวันสั้น ๆ แต่เธอก็ชอบทั้งพ่อแม่สามีและน้องสามีของตัวเองจริง ๆ
บางทีบรรยากาศครอบครัวแบบนี้แหละ ถึงเลี้ยงเด็กดี ๆ ออกมาได้
จางเสี่ยวหนานเริ่มคิดแล้วว่า ต่อไปครอบครัวของเธอก็ต้องเป็นแบบนี้ เด็กถึงจะเติบโตอย่างแข็งแรง
ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เธอก็รักทั้งนั้น มือที่ลูบท้องจึงยิ่งอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ
“แม่~” เสียงของเซี่ยงหนานดังกังวานจนทะลุทะลวง
“ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ?” หยางหวยฮวาเหลือบมองนาฬิกา เพิ่งผ่านเวลาเลิกเรียนมาแค่สิบนาทีเอง
“ก็พี่สาวกับพี่เขยกลับมานี่ครับ ผมเลยวิ่งกลับมา” เซี่ยงหนานพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงข้างโซฟา “พี่ ตอนเที่ยงกินหม้อไฟกันนะ”
“พี่ว่าเธอกลับมาเพราะอยากกินหม้อไฟมากกว่าใช่ไหม?” เซี่ยงเถียนยิ้มมองเซี่ยงหนาน
“เป็นไปได้ยังไงครับ การกินหม้อไฟเป็นแค่เหตุผลเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งที่ผมกลับมาเท่านั้น” เขาพูดพลางทำมือประกอบ
“พอแล้ว งั้นก็กินข้าวกันเถอะ”
หม้อไฟเป็นแบบหม้อทองแดงที่ต้องใส่ถ่านไว้ตรงกลาง พอน้ำเดือด เนื้อที่แตะโดนเสาตรงกลางนิดเดียวก็ส่งเสียงฉ่าดังขึ้นมา
หยางหวยฮวาเตรียมของไว้เยอะมาก แถมยังเอาคูปองซื้อเนื้อที่สะสมไว้ออกมาใช้จนหมด ทั้งยังหั่นเนื้อหมูป่าที่เซี่ยงจินเอามาให้ และให้เซี่ยงอิ๋นไปซื้อเนื้อแกะจากตลาดมืดด้วย
จางเสี่ยวหนานกินเก่งมาก เซี่ยงเป่ยก็คอยคีบเนื้อกับผักให้เธอไม่ขาด