อาจเพราะไม่สบายจริง ๆ หรือไม่ก็เหนื่อยมากจริง ๆ เซี่ยงเถียนเลยไม่ได้กินมื้อเย็น เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงก็หลับไปเลย
จิ่งอวี่ชวนคิดจะกลับห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเอาไปซัก แต่พอเข้าไปก็เห็นเซี่ยงเถียนหลับสนิทจนแก้มแดงระเรื่อ
เขาห่มผ้าให้เธอ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปซักผ้าต่อที่ลานหลังบ้าน
เขาเองก็ไม่คิดจะกินมื้อเย็นแล้วเหมือนกัน ซักผ้าเสร็จก็ออกไปข้างนอก หิ้วกระสอบกลับมาใบหนึ่ง ล้างหน้าแปรงฟันแล้วจึงเข้าห้องนอน
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมหลังแต่งงาน หยางหวยฮวากับเซี่ยงอิ๋นลางานอยู่บ้านรอพวกเขา
เซี่ยงเถียนตื่นแต่เช้าเช่นกัน พลิกตัวมองจิ่งอวี่ชวน ขนตายาวของเขาทอดเงาจาง ๆ ลงใต้ดวงตา
เธอใช้นิ้วบีบจมูกเขาเบา ๆ จิ่งอวี่ชวนครางฮึม “อืม?”
“เช้านี้อยากกินอะไร?” เซี่ยงเถียนส่ายมือไปมานิดหน่อยแล้วปล่อยมือ
“อะไรง่าย ๆ ก็พอ เราออกไปกันแต่เช้าเถอะ”
“ได้”
เซี่ยงเถียนหยิบไข่เป็ดเค็มมาต้มเพิ่มอีกสองฟอง แล้วต้มโจ๊กข้าวสวยหม้อหนึ่ง
กินข้าวเสร็จ จิ่งอวี่ชวนก็ยกกระสอบใบใหญ่ออกมา เริ่มหยิบของข้างในออกมา
ไก่ตากแห้งสองตัว ไส้กรอกหมูสองท่อน หมูหนึ่งชิ้น แตงโมลูกใหญ่หนึ่งลูก และเหล้าเหมาไถสองขวด
“คุณเอากลับมาแล้วเหรอ?” ก่อนหน้านี้พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะเอาของอะไรกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม แต่เซี่ยงเถียนก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ “ทำไมมีแตงโมด้วยล่ะ?”
“พอดีตอนไปเอาของเห็นแตงโมลูกหนึ่ง ก็เลยซื้อมาเลย”
“ดีเลย คราวหน้าถ้าเจออีกก็ซื้อไปให้แม่สักลูกด้วยนะ”