“เลิกพูดไร้สาระ เอาเงินมา” เซี่ยงเถียนยื่นมือออกไป “10 หยวน”
ซูเทียนชื่อส่ายหน้า “ผมไม่มีเงินจริง ๆ” เขาพลิกกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้างออกมาให้ดูด้วย
เซี่ยงเถียนเลิกคิ้ว “ไม่มีเงินก็กลับบ้านไปเอาสิ หรือไม่สนใจแม่ตัวเองแล้ว?”
ซูเทียนชื่อถอยหลังไปสองก้าว แต่คนที่ยืนมุงดูอยู่กลับขวางทางหนีเอาไว้ เขาหันไปมองพ่อ ซูต้าฝยทำหน้าบึ้ง ไม่พูดอะไรสักคำ
เขาหันไปมองแม่อีกที อีกฝ่ายนอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่ขยับ เสียงของเขาสั่นเครือ เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ปกติมีแม่กับพี่สาวทั้งสี่คอยออกหน้าแทนเสมอ
“แม่ เงินล่ะ? ผู้ชายคนนั้นให้ค่าสิน…”
เพียะ!
ฝ่ามือตบเข้าที่ท้ายทอยซูเทียนชื่อ ขัดคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมา เขายกมือกุมท้ายทอยอย่างน้อยใจ ก่อนหันไปถามซูต้าฝย “พ่อมาตีผมทำไม?”
ปลายนิ้วของซูต้าฝยสั่นระริก ผู้หญิงคนนี้ช่างผมยาวแต่ความรู้น้อย เลี้ยงลูกชายคนเดียวของตระกูลซูจนเสียคนหมดแล้ว
ซูป้าซูที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่รู้ความคิดของซูต้าฝย ไม่อย่างนั้นคงลุกขึ้นมาข่วนเขาแล้ว
ถ้าจะพูดถึงคนที่ตามใจลูกที่สุดในตระกูลซู ก็คือซูต้าฝยนี่แหละ เขาตามใจซูเทียนชื่อจนตอนอายุ 10 ขวบ ยังต้องให้พี่สาวหลายคนคอยเช็ดก้นให้
แต่ซูต้าฝยก็เห็นแก่ตัวเหมือนกัน พอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตัวเองเสียเปรียบ เขาก็ลงมือกับลูกชายได้เหมือนกัน เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าอย่างมือสั่น ข้างในมีแต่ธนบัตรย่อย นับอยู่นานกว่าจะได้ครบ 10 หยวน