20 นาทีต่อมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สวัสดี...”
เซี่ยงเป่ยตื่นเต้นเล็กน้อย “เถียนเถียน”
“พี่คะ” เซี่ยงเถียนเองก็ดีใจมาก “พ่อบอกว่าพี่สะใภ้คลอดลูกแฝดชายหญิงแล้ว”
“อืม น่ารักมากเลย” น้ำเสียงของเซี่ยงเป่ยอ่อนโยนลง “เด็กผู้หญิงชื่อถังถัง ส่วนเด็กผู้ชายชื่อกั่วกั่ว”
“พี่สะใภ้ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ?”
“ฟื้นตัวดีทีเดียว ไม่ต้องห่วงนะ แม่กับเสี่ยวหนานก็สบายดี” เซี่ยงเป่ยถามต่อ “แล้วเธอล่ะ ตอนท้องเป็นยังไงบ้าง มีอาการไม่สบายตรงไหนไหม?”
“ไม่มีค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง”
“พี่กับพี่สะใภ้ชอบของขวัญที่เธอให้เด็ก ๆ มาก ขอบใจนะเถียนเถียน” เซี่ยงเป่ยนึกถึงงานแกะสลักไม้กับปืนไม้ คล้ายกับว่าทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว “ฝากขอบใจจิ่งอวี่ชวนด้วยนะ”
เซี่ยงเถียนเหลือบมองจิ่งอวี่ชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่ได้ยื่นโทรศัพท์ให้เขา เธอคิดว่าพี่ชายคงไม่อยากคุยกับจิ่งอวี่ชวนเท่าไร จึงยิ้มรับ “ได้ค่ะ”
“เอาละ ค่าโทรศัพท์แพงมาก ไว้ครบเดือนแล้วพี่จะพาถังถังกับกั่วกั่วไปถ่ายรูป ให้แม่เอากลับไปให้”
“ได้ค่ะ”
“งั้นวางสายนะ” พูดจบเซี่ยงเป่ยก็วางสายไปเอง
เซี่ยงเถียนกะพริบตาปริบ ๆ ลืมบอกเซี่ยงเป่ยไปว่านี่เป็นโทรศัพท์ในสำนักงานของจิ่งอวี่ชวน เธอกระตุกมุมปากนิด ๆ ช่างเถอะ
หันกลับไปมองจิ่งอวี่ชวน “พี่ชายบอกว่าขอบคุณคุณค่ะ”
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าเป็นเชิงว่าได้ยินแล้ว
เซี่ยงเถียนหัวเราะเบา ๆ “ฉันกลับไปที่สำนักงานก่อนนะคะ”
“ผมไปส่ง”
เผลอแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปอีกแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันอาทิตย์ที่เซี่ยงเถียนชอบที่สุด