ขณะที่จิ่งจวิ้นกังกำลังขมวดคิ้วน้อย ๆ เสียงอึกทึกก็ดังมาจากในลานบ้าน
เขามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ก่อนจะเดินไปทางห้องครัวสองก้าวแล้วถามจิ่งอวี่ชวนว่า “ในลานบ้านของพวกคุณมีคนย้ายเข้ามาอยู่ด้วยเหรอ?”
จิ่งอวี่ชวนยังคงแล่เป็ดย่างอยู่ในมือ เขาพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “คนจากโรงงานเหล็กกล้า”
หนังสือพิมพ์ในมือจิ่งจวิ้นกังกระทบกันดังกรอบแกรบ เขาถือมันเข้าไปใกล้จิ่งอวี่ชวน แล้วชี้ไปที่พาดหัวตัวโต “ส่งมาเหรอ?”
เป็ดในมือจิ่งอวี่ชวนแล่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจัดวางลงบนจานอย่างเป็นระเบียบ
ฝีมือการแล่ของเขาไม่ได้ประณีตถึงขั้นไม่เหลือเนื้อติดกระดูกเลยสักนิด ยังดีที่ต้องใช้กระดูกไปต้มซุป จึงเหลือเนื้อให้แทะได้บ้าง
เขาเงยหน้ามองหนังสือพิมพ์ แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าจากหนังสือพิมพ์กองนั้น มีข่าวเกี่ยวกับโครงการของโรงงานเหล็กกล้าอยู่แค่สองฉบับ แต่พ่อกลับหยิบออกมาได้พอดี
เขาจำได้ว่าฉบับนี้เป็นหนังสือพิมพ์ตอนเช้าของเมื่อวาน และเขาเพิ่งเอากลับบ้านเมื่อคืน ก่อนจะสอดไว้ตรงกลางกองหนังสือพิมพ์ตามใจ
เขามองพ่อ ไม่คิดเลยว่าพ่อจะตาไวขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงตอบว่า “อืม”
จิ่งจวิ้นกังรู้จักจิ่งอวี่ชวนดี แม้เขาจะเป็นพ่อ แต่ลูกชายก็สร้างครอบครัวและมีหน้าที่การงานแล้ว สิ่งที่เขาควรทำมีเพียงช่วยสนับสนุนลูกให้เต็มที่ ไม่ใช่กลายเป็นอุปสรรคขวางทาง
แต่เขากลับสนใจคนที่โรงงานเหล็กกล้าส่งมามากกว่า “พ่อออกไปดูหน่อยนะ”