“ฉันกินแล้ว ยังเหลืออีกตั้งเยอะ” เซี่ยงเถียนพูดพลางวิ่งย้อนกลับไป “รอฉันแป๊บนะ”
เซี่ยงเถียนหยิบปิ่นโตของตัวเองออกมา “เอานี่ไปกินสิ”
จิ่งอวี่ชวนเห็นว่าข้างในไม่มีใครได้ยิน จึงถามเสียงเบา “ทำงานปรับตัวได้ไหม?”
“ดีมาก ไม่ต้องห่วงนะ”
“โอเค งั้นฉันกลับไปกินข้าวก่อน”
จิ่งอวี่ชวนถือปิ่นโตเดินกลับไป พอเซี่ยงเถียนก้าวเข้าห้องทำงาน ก็เจอสายตาหยอกล้อสามคู่ที่มองมา ทำเอาเธอเขินจนทำตัวไม่ถูก
หลังพักกลางวัน งานช่วงบ่ายคือวางแผนทำบอร์ดต้อนรับปีใหม่ และในช่วงหลายวันก่อนปีใหม่ เธอก็มีงานแค่อย่างเดียวนี้
คนอื่น ๆ ก็ว่างกันมากเช่นกัน ถึงกับพอเสียงเลิกงานดังขึ้น ทั้งสามคนก็พุ่งออกจากห้องทำงานไปทันที
เซี่ยงเถียนจัดโต๊ะของตัวเองอีกนิดหน่อย ช่วงบ่ายเธอเบื่อมากจริง ๆ เลยนั่งร่างแบบบอร์ดอย่างตั้งอกตั้งใจไปตั้งหลายแผ่น
เซี่ยงเถียนนัดกับจิ่งอวี่ชวนว่าจะเจอกันตรงที่จอดรถ เธอจึงเดินเอื่อย ๆ ไปที่นั่น
จิ่งอวี่ชวนยังมาไม่ถึง เซี่ยงเถียนนั่งรอบนรถอยู่พักหนึ่ง ก็เห็นเขาถือปิ่นโตมาสองใบ
“ทำไมเอากลับมาด้วยล่ะ?”
“กับข้าวยังเหลืออยู่ เอาไปอุ่นกินตอนเย็นเถอะ” จิ่งอวี่ชวนเองก็นึกไม่ถึง พอเปิดปิ่นโตดูก็เห็นว่าของเซี่ยงเถียนแทบไม่ได้พร่องไปเลย แต่พอคิดถึงปริมาณที่เธอกิน แถมยังไม่ชอบกินเนื้อติดมัน เขาก็อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้ “มื้อกลางวันกินอิ่มไหม?”
“อิ่มแล้ว ที่โรงอาหารหนึ่งมีคนตักข้าวชื่อหม่าจวิน เป็นน้องชายของสามีพี่หลิวที่แผนกฉัน เขาตักกับข้าวให้ฉันตั้งหลายช้อนแน่น ๆ”