บทที่ 107 สวี่ชิงอวี้ไปเยี่ยมจิ่งโจว
จิ่งอวี่ชวนเลิกคิ้ว «น่าสงสัยตรงไหน?»
«น้าชายก็รู้นี่ครับ เขาเป็นฝ่ายมาหาพวกเราเอง บอกว่าเป็นเด็กกำพร้า ของเก่าที่เก็บได้ก็มักถูกคนอื่นแย่งไปหมด แล้วยังถามว่าพรุ่งนี้พวกเราจะมาอีกไหม เขาจะได้มาหาของด้วยกัน แถมยังนัดไว้ว่าพรุ่งนี้จะเอาขนมมาให้พวกเราด้วย»
เซี่ยงหนานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตาม พูดอย่างจริงจังว่า «ใช่ พอมาคิดดูตอนนี้ก็น่าสงสัยจริง ๆ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกค้ามนุษย์ที่พี่สาวฉันพูดถึง ซึ่งเอาขนมมาล่อเด็กหรอกเหรอ?»
«วันนี้พวกเธอไปที่ไหนกันมา?»
«กองขยะใหญ่แถบทางใต้ของเมืองครับ»
เขตทางใต้ของเมืองอยู่ในความรับผิดชอบของสถานีตำรวจที่จิ่งจวิ้นกังทำงานอยู่ จิ่งอวี่ชวนก็รู้จักกองขยะแถบนั้นอยู่บ้าง มันเป็นหลุมใหญ่ที่ถูกระเบิดตั้งแต่ก่อนสถาปนาประเทศ อยู่ไกลถึงชานเมือง ไม่มีใครไปอาศัยอยู่ ต่อมาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากลายเป็นกองขยะไปได้ยังไง
«พวกเธอไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?»
จิ่งโจวแตะจมูกอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ เพราะสถานที่นั่นเขาเป็นคนบอกเอง
จิ่งอวี่ชวนเห็นทั้งสองคนเงียบไป จึงขมวดคิ้วนิดหน่อย «พรุ่งนี้พวกเธอสองคนห้ามออกจากลานบ้านนะ ตอนเช้าฉันจะทำมื้อกลางวันไว้ให้ แล้ววางไว้ในหม้อ พวกเธอค่อยเอาไปอุ่นกิน»
«ได้ครับ» จิ่งโจวพยักหน้า «แล้วคนที่น่าสงสัยที่ผมเล่าล่ะครับ? พรุ่งนี้ต้าอาเอ้อร์ยายังจะไปกันอีก วันนี้พวกเธอเอาไข่ไก่ไปแลกมาได้สองฟอง แล้วยังเก็บขาเก้าอี้มาได้หลายขา บอกว่าพรุ่งนี้จะลองไปดูว่าจะเก็บแผ่นไม้ที่พอดีได้ไหม จะได้ให้พ่อทำเก้าอี้ตัวเล็กให้พวกเธอ»